Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Yaşam için, en güzel şey onu olduğundan öte
kendi içinizden bir yaşam katarak yaşayabilmektir.
Çünkü o noktada hayat gözlerinize dirilir.
Ve kalbinize kendi içinden ayı bir yaşam katar.

Bir yazıyı anlamak için sözlerde ki anlamları değil,
duygularda ki anlamda kendinizi bulabildiğiniz an,
dahilsinizdir anlam ve anlamlaşmak için.
Bir yazı ışık olabildiğinde yolunuza,
ne kadar çıkmazda olsa karanlıklar,
aydınlık, ulaşacağınız yöndür aynı duyuşta buluşmak için daima.

Yaşamı izlemek,yaşama bütünlenebilmektir.
İzlediğin gizlerde bulamazsın belki kendini,
ancak bir bakışın izinde yaşama gizlisindir..

Yaşamak olağandır her bir olasılıkta.
Ancak yaşam olmak, olağandışılık ve olağanüstülüktür her bir tadta.
İşte orda teklik bütünlüktür, bütünlük tek bir bakış olurdu her bir duyuşta.

Tüm cihan dostluk birdir iki değil.
Aşkta birdir bildiren bir.
Ve kalbin birliği, sonsuz kelimelerin içindedir.
Binbir anlamlarda gizlidir sözsüz,kelimesiz bazen içimiz.
Derinliğin sesindedir bazen en özel duyuşlarda sessizce.
Tek bir anlamlı söz olabilmek, anlam katabilmektir içine kendinden.

Bazen şiir yazılmaz sadece yaşanılır.
Çünkü yaşam en büyük şiirdir yaşanılan.
Kendini duyduğun en özel cümlede yaşamak,
kendine tamamlanmaktır.
Ve en gerçek şiir insanın sözünden öte özüne işlenir.
Oradan mısraları yakalamak kendini anlamaktır.

Yazmak kendini değil, insanı yaşamaktır.
Herşeyden önce insanca ve içinde ki insanlıkla,
İnsanlığa dairdir.
Buyüzden varlığın hükmü yok, sözlerin gerçekliğindedir hüküm.
Yazmak, düşüncenin ifadesidir.
Ancak uygulamaktır asıl yaşamak.

Öyle bir dokunmadır ki benlik.
Ruh bedene gerçek dokunmayı anlatır dokunabildiğinde.
Gördüğümüz bedenimizle hüküm verdiğimizi sanıyoruz oysa göremediğimiz ruhumuzdur bedenimize yön olan.
İşte orada başlar yaşam.
Bir görüş dile gelir içten göz ardı ederiz kimi zaman.
Kendimizi gözlemleriz bir duyuşta.

Ne kadar yaşam dışında kaldığınızı hissetmek, yaşamın içinize işlenmesidir.
Anlarsınız ki yaşamak değildir emeliniz, yaşam olabilmektir.
Manen Ölmek yaşama manen doğmak kadar özeldir.
Yaşamı kendi içinden doğurabilmektir.
Beden ölümü, daima gerçekliğe ruhunun doğuşudur.
Düşünün ki; herşey insan ruhunun ,kendi düşüncesinin sınırları

Yaşamak an misali serin umudun güneşi altında,
kendine dönük içte bir huzur ve tükenmeyen inanç ile zamana baharı ç'almak gibi.