“Sis çökünce ormana, her yol
kendine döner; kurt kanunudur bu,
kaçan da kalan da iz kalır.”
Dağın yamaçlarından yükselen
duman,
Görünmez kıldı tepeyi, birleştirdi
gökle.
Ağır bir sis çöker birazdan, ulur
kurtlar,
Ve aniden boşalır beklenen yağmur.
Düşün ki yalnız düşmüşsün bu
karanlık ormana;
Ağaçlar birbirine benzer, yollar
birbirine...
Uzar gider patika bilinmeyene doğru,
Dağın şahikasına.
Bir şimşek çaksın istersin gecenin
ortasında,
Bir ıslık çalarsın içindeki o derin
korkuya;
Susup yalnızca sessizliği dinlersin.
Dağlar aşkımız,
Kaçıp çıktığımız,
Yuvalandığımız...
Kurt kanunudur bu:
Gidip de bir daha dönemediklerimiz.
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 13:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kendi içsel sıkıntılarından veya hayatın yükünden kaçan bir insan, sisli, karanlık ve tekinsiz bir dağ ormanında tek başına kalır. Ağaçların birbirine benzediği, yolların kaybolduğu bu patikada ilerlerken aniden yağmur bastırır, uzaktan kurt sesleri duyulur. İçindeki derin korkuyu bastırmak için geceye bir ıslık çalar; ancak sonra susup doğanın ve kendi içinin sessizliğini dinlemeye başlar. Sonunda anlar ki kaçıp geldiği bu sert ve amansız dağlar, aslında onun ve onun gibi fırtınalardan geçen herkesin sığındığı ortak bir yuva, geri dönülemeyen bir kaderdir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!