“Sis; gözün değil, hakikatin
perdesidir.”
Bahçe de döküyor yapraklarını
Güzün soğuk kucağına.
Rüzgârda savrulurken güller,
Yağmur iniyor tozlu yaprakların
bağrına.
Çitin üzerinde bir feryat, bir figan...
Sesini seçemiyorum, görüntü sisli,
Bülbül sanırsın,
Kafeste unutulmuş kızıl bir kanarya.
Titrer düşen gül yaprağında gölgesi,
O keder dolu gözyaşı dahi
Süzülür ağır ağır dünyaya...
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 15:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kanarya, altında parçalanıp toprağa düşen gül yaprağına baktı. Dökülen her yaprakta, kendi kaybettiği evini, unutulmuşluğunu ve çaresizliğini gördü. Gülün gölgesi titredi; kanaryanın gözünden düşen tek bir damla, sisin arasından ağır ağır süzülüp koca dünyaya düştü. O küçük damla, dökülen bir gözyaşı değil; hakikatin, aldanışın ve dünyanın sırtına yüklenen koskoca bir kederdi...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!