Ağır Vebal Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

O akşam ne ses yükseldi odada, ne de masadaki bardaklar kırıldı. İki insan arasında aylardır biriken o ağır gerilim, nihayet en keskin noktasına dayanmıştı. İsteseydi tek bir sözüyle masayı devirebilir, haklılığını avazı çıktığı kadar haykırabilirdi. Buna gücü de vardı, kelimeleri de... Fakat tam o anda, karşısındaki insanın gözlerindeki sığlığı ve umursamazlığı fark etti. İçinde ani ve buz gibi bir kayıtsızlık belirdi. Öfkelenmek bile bu hafifliğe verilecek fazla bir payeydi. ​Yavaşça ayağa kalktı. Ne bir ima bıraktı arkasında ne de kapıyı çarptı. Bir zamanlar değer verdiği o yüz hatlarına son kez baktı; ama bu bakışta nefret değil, katıksız bir uzaklık vardı. Dışarı çıktığında gecenin soğuk havası yüzüne çarptı. Kendi adaletini kendi elleriyle dağıtmaya çalışmanın, o değersizliğe ödenecek en büyük bedel olduğunu anladı. Bazen en vakur duruş, muhatabını öfkeyle değil, muhatap bile almayarak cezalandırmaktı.