Gecenin koynunda usulca büyürken
Bir yıldız düştü, kalbime değdi.
Sonsuz bir hüznün şarkısı gibi
Kelimeler içimde yankılandı.
Ay sustu, rüzgar da konuşmaz oldu,
Mürekkep hiç kurumadı
Feryatlar hiç susmadı Sonra
Şiire ölüm karıştı
En acıklı olan da buydu
şair hiç tanımadı hayatı hiç yaşamadı
Bu ferman kimin di
Gözlerin denizdir, bakınca susarız,
Bir tebessüm yeter, içten ısınırız.
Kalpten kalbe giden yolda ışıyanız,
Sevginin gölgesi düşer gönüle.
Bir sözde filizlenir en derin hisler,
Sevmek güzeldir,
bir sabah güneşi gibi usulca doğar kalbe.
Karanlıkların içinden süzülür,
bir ışık düşer gözlerin perdesine,
ve dünya yeniden uyanır.
Ne yanışımın bir yarını var sende ne de kalışımın
ben yanarak aşkı bulmuşum inan hepsi bu
ne aşkın bir yarası var bu gönülde ne de hatırası
sadece aşkı yanarak sevmişiz inan hepsi bu
yanmaktan öteye gidemedik sevdamız
hasret hep hüzün olmuş aşk deryasında
Uzun bir yolculuktu, bekleyişle dolu,
Her adımda sen, her anımda umut.
Şimdi bitti hasretin dikenli yolu,
Gözlerinde parlayan sonsuzluk umut.
Denizler aşıldı, dağlar delindi,
Herşey den önce diyorum
Kaybolmuşuz biz
Peki gölge mi oluyor şimdi
Bu çırpınan benler
Kimi ilkler sona hasret
Hayat acımasız maalesef
Şimdi ben çok laf edemem
Bir konuşmaya başlasam
Kurşun derim sürgün derim
Ben aşkımı ifade ederken
Sen bana müebbet verirsin
Ne yapalım sevdiğim
Ne cehennem isterim ben ne de cennet
adalet isterim ben sadece adalet
adalet olursa kimseye etmem minnet
Ne cehennem yeter bana ne de cennet
tek bir hakikat yeter bana tek bir hakikat
Babalık büyük bir mertebedir
Annelikte çok büyük bir mertebedir
Ama gel gör ki
Kimilerine anne ve babalarının varlığı ceza gibidir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!