Zamanın kalbinde bir gül açar,
Ne dünündür, ne yarının.
O gül, sessizliğin dilinde konuşur —
Ve her yaprağı Tanrı’nın bir nefesidir.
Aşk, görünmeyenin yankısıdır;
Bir gün okul nöbetinde o geldi
Yanında bir arkadaşı karşıma geçti
Arkadaşı sordu ne yapıyoruz burda
O gözlerini dikmiş bana bakıyordu
Arkadaşı anladı sonra aşk yakar dedi
O güzel bir heyecan içinde yok dedi
Güllerin açtığı ay geldi yine,
Kokusu sardı geceyi,
Rüzgâr taşıdı sabahı.
Her dalda yeni bir masal,
Her tomurcukta gizli bir şarkı var.
Gülmek güzel bir Eylem
Hayat bulmak vermek gibi
Acıyı paslandıran bir şey
Mutluluğu diri tutan bir mucize
Dal kırık uzak düş yapraklar dökük
Sen şimdi ellerimi tutmaya kalkarsın
Biz bu dert den öleli çok oldu be güzelim
Şimdi işi bir de kabir azabına döndürmeyelim
Ne gerek var aynı şeyleri bir daha yaşamaya
Ben cehenneme yeni yeni ısınıyorum
Kaç bahar vurgun etti bizi gül seyrine aşkla
Nerde yitirdik gönül hanemizin goncasını
Söyleme biliyorum bu cehennemin cennetle imtihanı
Şimdi sadakat zamanı hidayete erişebilmek için
Gül gülistan olunca yanmalar aşk var oldu
Mahşere kadar gönlün yare muhabbeti var
Gülüm bugün sana bir şey söylemek istiyorum
Hiç tedirgin olmadan gözlerin yüreğimi titretmeden
Evet tedirgin olmayabilirim ama gözlerin yakar biliyorum
Aşk bir metafordur,
kendini doğrudan söyleyemez.
Kalp gerçeği bilir,
ama dil
dolambaçlı yollardan yürür.
Ben yeryüzünün kalbini aldım
Gökyüzünün sırrı bende
Hasretin yüreğime kor gibi düştü
Ben gökyüzüne şiir yazdım
Yeryüzünün şairi sitemde
Kül yok duman yok
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!