Ah memleketim ah
Yine yasaklarda yine kayıplardayım
Cehennem uslanmıyor artık eskisi gibi
Belki de çoktan ölmüşüm
Kendimi saracak bir toprak bile bulamıyorum
Durumum halim bu kadar acıklı işte
Alın beni artık bu hayattan
Aldığım nefese lanet ediyorum çünkü
Dar ağaçları ferman kusuyor
Ve insanlığımız hep sözde kalıyor
İnsanlığımız hala cehenneme doymuyor
Ve ben kaçacak delik arıyorum
Kan içindeyim bugün
Düşmüşüm bir pusuya
Gece içinde üşüyorum
Şafaklarım hani nerde
Yüreğim çok bile dayandı
Bu yaman ağır acılara
Şimdi gözlerimi yumuyorum
her şey hükümsüz aslında
şimdi gölgeler buluyorum
aşkın akan son göz yaşında
Geceler şafakların nöbetinde
Ağladım bugün hem de delicesine ağladım
gözyaşlarımı insanların insafsızlıkların dan saklayarak
kendimle kucaklaşır gibi ağladım durdum
ağladım isyan eder gibi hem de
öyle bir ağladım ki yürek yangınım dile geldi sanki
ağlamak ne de huzur veren bir şeymiş
En tatlı uykumdan uyandım
Bir acayip halde
Rüyamda bir deniz görmüştüm
Ağlayan ağlaması gereken bir deniz
Bir kavim vardı rüyamda
Kendi hikayesini kaybetmiş
Ah anlamıyorlar bizi
Bir diyorum sevgili bir
Yürek yangınımız bir
Kalbimizin çarpıntısı bir
Tek bir duygunun eseriyiz biz
Zerresiyle damlasıyla aşktır bu
Tel tel saçından kirpiğine kadar muhabbet
Özlem mi dersin ölüm mü dersin yeri dolmaz
Bir tamam bin eksik yaşadığımsın ilelebet
Ruhumun cenneti annem sensiz huzur olmaz
Şimdi özlem mi duyulmalı harcanan ömre
Bir küçük kız gördüm
Bir kelebeğin peşinde koşan
Bu umuttu genç kıza
Bir özgürlüktü adeta
Bende gençtim bir zamanlar
Ama ben hiç kelebek peşinde koşmadım koşamadım
Gözbebeklerimin uçurumunda durma sevdiğim
göz pınarlarımda biriktirdiğim her damla aşkı
gönül seli gibi akıtmak isterken senle doldum taştım
içten yandım damla iken bende derya oldun taştın
Beni tutsak etmek istiyorlar bir sevda çıkmazında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!