Ey sevgili
Gönül kurbandır aşka
Aşkın gönüldeki adı sensin
Uykularım düşlerinle düğümlü
Boyanmışım hasretinle alkanlara
Gülüm biz hak yolunda
Körlerin asaları olmak isterdik
Doğru yolu bulabilmeleri için
Işık olmak isterdik karanlığa
Yusuf olanların kuyularını
Her an aydınlatmak için
Benim gönlüm yananların gönlü
O yananlar ki gönülde aşk taşır
Aşka düşüp yanmamak elde mi
Aşkın gözyaşı kalbin tek sırrıdır
Uyuyanlar bilsin de uyansın artık
Seven sevdiğine beni affet der mi
Dememeli belki de lüzumu yok
Seven sevdiğinin afettiğidir zaten
Yine de ben diyorum beni affet sevgili
Çünkü sana dair her şeyin lüzumu var
Senden özür dilemek küçültmez beni
Döner durur içimde aşkın ateşi,
Bir semah ki, suskunlukla yanar.
Ne söz kalır, ne beden bilir kendini,
Gönül döner, hakikate uyanır.
Ay gibi doğar geceme nurun,
Biz farklıyız canım sevdiğim
Şiir tutturmuşuz seninle aşkla
Biz aşkın ederi kadar masum
İnan senin için atıyor kalbim
İnanmıyorsan hasretinle yokla
Seni kendimden çok seviyorum
Bir gülümseyişin var, içimi ısıtan,
Kışa dönse de dünya, bahar kalırım.
Bir anlık bakışta, bin anlam saklı,
Sadece yüzün değil, ruhun da güler.
Gülümsemen dokunur en sessiz yere,
Kalbimin en kuytu köşesinde,
adını fısıldadım bin kez,
her nefesimde onun nefesini aradım,
ama her arayışım biraz daha eksiltti beni.
Sevgi, bazen bir gülün dikeniymiş,
Bir gül açar gecenin kalbinde,
ay dokunur taç yapraklarına —
ışıkla düşünce birleşir o anda,
ve ben sorarım sessizce:
“Aşk mı varlığı yaratır,
yoksa varlık mı aşkı hatırlar?”
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!