Ey bakışı küskün çiçeğim
Beni yaralama öyle
Ben bir kavga adamıyım
Ve sen direncimsin her daim
Baş kaldırdığım haksızlık içinde
Kızgın toprakların çocuğuyum ben
Bir zamanlar ben vardım,
Bir de senin adını bilmeden sevdiğim bir öz.
Ne yüzün vardı o vakit, ne sesin,
Yalnızca varlığının yankısı dolanırdı içimde —
Tıpkı evrenin ilk nefesi gibi.
Aşk, bir aynadır aslında,
İnsanı kendine döndürür sessizce.
Sevdiğin yüz — senin özündeki sırdır,
Ve her bakışında kendini tanırsın yeniden.
Sevgi, iki ruhun kesiştiği bir çizgi değildir,
Bir bakış — evrenin nabzı orada atar,
Gözlerinin kıyısında doğar anlam.
Bir an, zaman eğilir sessizce,
Ve ben, varoluşumun özrünü hissederim sende.
Kalp, bir düşünce gibi kırılgan;
Rüzgara serpilmiş asi yüreğim
ölümden geçeli çok oldu artık
dağların başaklarıyla seviştim
öfkeden geçeli çok oldu artık
ay gecede öfke bana dolanmış
Bir kalbin sesiyle başlar her varlık,
bir bakışla anlam bulur evren.
Sen bana değil,
ben sende kendime baktım aslında.
Aşk, iki bedende yankılanan bir bilinçtir;
Belki de deliyim evet
Sen şirince uyurken
Kirpiklerini sayacak kadar
Hiç akıllı olmadım zaten
Güzelim kirpiklerinin sayısı
Hep benden eksik çıkar
Ulu dağların doruğunda bir fısıltı yükselir,
Rüzgârın sırrında aşk, ateşle birlikte süzülür.
Zamanın çarkı durur, yıldızlar dilsiz kalır,
Bir çift göz uğruna evren sessizce yanar.
Gökleri yaran bir ok gibi sevda saplanır kalbe,
Bir düşünceydi belki önce,
evrenin kalbinde yankılanan bir kıvılcım.
Ne maddeydi, ne tin —
ikisinin arasında, bir varoluş ısısıydı aşk.
Varlık kendini ararken buldu onu,
Bir gül açar gecenin koynunda usulca,
Rüzgâr dokunur tenime senin adınla.
Zaman, bir perde gibi geriye düşerken,
Kalbim çırpınır sana varan duayla.
Bir bakışın yeter, dünya susar ansızın,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!