Gecenin omzuna başımı koydum,
sessizlik usulca kalbime çöktü.
Bir yıldız söndü içimde —
belki ben de onunla sönüyorumdur.
Zaman, kendi kuyusuna düşen bir düşünce gibi,
Bir şeyler bize geç kaldı
Biz bir şeylere geç
Bedel ödeyen biz olduk
Mutluluk hep kendini arattı
Bir şeyin kulpu olur da
insanın kendine olmaz mı?
Tutacak yer arar dururuz
düşmeden, dağılmadan,
görünmeyen bir çizgiye asılıyken.
Kum taneleri gibi dağıldım sevdam
belli kavuşamayacağız bu dünyada
tükenen umudum değil ömrüm
ölüm gülümser olmuş bana
Bir acayip olurum özlemin vurunca
Sevda sözcüklerin bana değil elbet
Denizlerin mehtabına uyandım yine
Bir yanım cehennem bir yanım cennet
Seven hiç olur mu sevda mağduru
Neler hissettirdin bana sen öyle yar
Mecburiyet doğuyor benden sana
aşk oldu mu teslimiyet oldu mu
mahcup hissederim kendimi
anılarla avutunca yüreğimi
Uzaklar efkarımdan bana yol olur
Kuşluk vakti indi yüreğime,
Gümüş bir sessizlik gibi durgun.
Güneş, incecik dokunur saçlara,
Ve dünya susar, bir an boyunca.
Bir fincan çayın buğusunda sen,
Hayat, ince bir ırmak belki,
sessizce akar içimizden.
Bazen durgun bir göl olur,
bazen taşar kelimelerden.
Bir bakışta başlar,
Bunca acıdan sonra hayat gelir mi
bir gün huzurla uyanabilecek miyim
mahşer kendini bensiz avutabilir mi
bir nefes alabilecek miyim söyle
Hücreler artık yokluğa vurulmalı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!