Sinan Bayram Şiirleri - Şair Sinan Bayram

Sinan Bayram

Sessiz bir ışık sızar ilk sabaha,
Henüz ad konmamış bir anın içinde.
Ne ben varım, ne yokluk tam orada —
Yalnızca bir nefes, sonsuzluğun eşiğinde.

Bir kıvılcım düşer evrenin alnına,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Aşk nedir, bilmem tam adıyla;
Bir varlık mıdır, yokluğun yankısı mı?
Belki Tanrı’nın iç çekişidir insanda,
Belki de ruhun kendi suretine özlemi.

Senin gözlerinde bir sonsuzluk var,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Zaman, kendi omzuna yaslanmış bir nehir,
akıntısı kendine dönen bir düşünce.
Ben, var olmanın yankısıyım —
hiçliğin kulağında fısıldayan bir soru.

Bir taş, kendini hatırlarken ağlar,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Aşk, ilkin sessizlikte doğar,
Bir düşüncenin içinde kıvılcımlanan nefes gibi.
Ne başlangıcı vardır, ne sonu;
Sadece iki ruhun birbirine yönelişinde
Zamanın durduğu bir an olur.

Devamını Oku
Sinan Bayram

Aşk, bir varoluş biçimi midir,
yoksa varlığı anlamlı kılan tek neden mi?
Kalbim bir soru işareti gibi atıyor,
her nabzı, seni değil, “neden seni?”yi soruyor.

Seni sevmek —

Devamını Oku
Sinan Bayram

Bir bakışınla başlar her şey,
Zaman durur, kelimeler susar.
Kalbim adını öğrenir önce,
Sonra her atışta seni anar.

Geceler daha az karanlık artık,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Hiçlik konuştu bana bir gece,
Sesi yoktu — ama her şey ondan doğuyordu.
“Ben boşluk değilim,” dedi,
“Ben, varlığın unuttuğu kaynağım.”

Gökyüzüne baktım,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Bir sır fısıldar gece;
“Ben karanlık değilim,
Işığın gizlendiği yüzüm var.”
Ve ben anlarım:
Hiçlik, yokluk değil—
Varoluşun sessiz aynasıdır.

Devamını Oku
Sinan Bayram

Bir yankı mıyım boşlukta,
Yoksa boşluk mu bende yankılanır?
Bir taşın sessizliğinde bile bir varlık uyur,
Ben dinlerim — o susarak konuşur.

Gölgem geçer duvarlardan,

Devamını Oku
Sinan Bayram

Dilin eşiğinde durur insan,
Ne bütünüyle içeride,
Ne de tamamen dışarıda.
Söz — varlığın soluk aldığı yerdir.

Sessizlik, kelimenin toprağıdır;

Devamını Oku