Tamam susma
Ama haykırmanın da hakkını ver
Gerekirse çık dağa taşa
Kulak ver sonra
Hayatın kendisine rüzgarın sesine
Bu da bir nevi feryat sayılır
Hebunamın —
Adın, varlığın sesidir içimde.
Senle başlar sabahın anlamı,
Gece, senden sonra susmayı öğrenir.
Bir kalbin sınırında bekledim seni,
Bir tek sen varsın gecemin içinde,
Yıldızlar bile adını söyler sessizce.
Rüzgâr, saçlarının kokusunu taşır,
Ben, o rüzgârın ardında kaybolurum gizlice.
Kalbim bir kuş, kanadı sensin,
İçimde saklı kalan bir sesim var,
Geceyle konuşur, yıldızdan sorar.
Ne anlatsam eksik, ne sussam zarar,
Kalbim hep kendine doğru yol arar.
Bir aynada gördüm eski hâlimi,
Her nefes candır
Her can aşk
Ölçü olan güzellik bir değer
Her değer bir hayat
Yaşamak aşkla güzel
Her çocuk, sabaha açılan
Ilık bir kapı ister aslında—
Üşümeyen bir oda,
Koşarken düşse bile
Tutacak bir çift merhametli el…
Anlaşılmamak,
yüksek sesle susmaktır.
Söylediğin her kelime
başka bir anlama çarpar,
geri döner.
Herkesin dolabında bir ceset var,
Adı konmamış bir utanç, bir yarım kalmış bahar.
Karanlıkta kıpırdanmaz—sessizce bekler,
Sahibi konuşmadıkça büyür, ağırlaşır, çöker.
Geceleri kapak gıcırdar içten içe,
Herkesin içinde ölen biri var,
Bir gülüşün küle dönmüş izi,
Bir sözün yarım kalmış tınısı,
Bir kalbin bir daha hiç çalmayacak ritmi.
İçimizde bir sessizlik taşırız,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!