Karanlıkta parlayan binlerce yıldız —
ama gökyüzü değil bu,
zihnim.
Her nöron bir evren,
her sinaps bir şimşek;
Bir gün yürürken yollar düşündürdü
İçmişim lakin kafam içmeden de güzel
Bir taş buldum seslendim o da yürüdü
Gece siyah gece karanlık bir bana özel
Olmuştur diye bir kaç güzellik düşündüm
Duvarlar prangalar
Mahkumun kader ortağı
Yol uzun yangın büyük
Görüşme gününe gelen olmaz
Hasret gönül tetiğini yoklar
Zifiri gece bir şarkı söyler
Bir uçurum derinliğinde sevdam
bir kuyu gibi karanlık kördüğümüm
duvara çarpan isyan gibiyim adeta
bir uçurum kördüğüm duvar ve isyan
anla halimi be sevdam
Duydum dedi ki
Ne kadar kendimi kandırsam boş
Sağım hüsran solum hüsran
Ruhumun azabı dinmek bilmez
Siz bakmayın benim allah deyişime
Sen ey çocuk korkma benden
bir yandan korkuyorsun
bir yandan bana özeniyorsun
ne kork benden adice
ne de bana özen asilce
yitirme sakın gözlerindeki pırıltıyı
Duygular,
adları konmadan önce de vardı;
kelimeler onları
sonradan yakalamaya çalıştı.
Bu yüzden hep
biraz eksik kaldılar.
Bir damla gözyaşıyla başlar bazen,
Bir gülüşte saklanır koca bir hikâye.
Kalbin kıyısında gezinen fısıltılar,
İçimizde büyür adını bilmeden.
Sevda gibi gelir ansızın umut,
Düş sokağı sakinleri
Tik tak
Kapıyı çalan ben
Sonsuzluğum yolsuz kalmış
Sizde bir tutam umut var mı
Yavrum kapatma gözlerini
Gökyüzü gözlerinde duruyor
Ah biz tümüyle bir meçhulüz
Sen umutlarını yitirme yavrum
Biz gideriz sıra sıra rüzgar içinde
Elbet döneriz sevgiyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!