Bir gül açar — sessiz, derin, kederli.
Kokusunda saklı bir sır:
Sevilmek güzeldir, ama dokunulmadan.
Bülbül öter gecenin kalbinde,
Her sesi bir yakarış, bir dua.
Zamanın kalbinde bir gül açar,
Ne dünündür, ne yarının.
O gül, sessizliğin dilinde konuşur —
Ve her yaprağı Tanrı’nın bir nefesidir.
Aşk, görünmeyenin yankısıdır;
Bir gün okul nöbetinde o geldi
Yanında bir arkadaşı karşıma geçti
Arkadaşı sordu ne yapıyoruz burda
O gözlerini dikmiş bana bakıyordu
Arkadaşı anladı sonra aşk yakar dedi
O güzel bir heyecan içinde yok dedi
Güllerin açtığı ay geldi yine,
Kokusu sardı geceyi,
Rüzgâr taşıdı sabahı.
Her dalda yeni bir masal,
Her tomurcukta gizli bir şarkı var.
Gülmek güzel bir Eylem
Hayat bulmak vermek gibi
Acıyı paslandıran bir şey
Mutluluğu diri tutan bir mucize
Dal kırık uzak düş yapraklar dökük
Sen şimdi ellerimi tutmaya kalkarsın
Biz bu dert den öleli çok oldu be güzelim
Şimdi işi bir de kabir azabına döndürmeyelim
Ne gerek var aynı şeyleri bir daha yaşamaya
Ben cehenneme yeni yeni ısınıyorum
Bir gülümseyişin var, içimi ısıtan,
Kışa dönse de dünya, bahar kalırım.
Bir anlık bakışta, bin anlam saklı,
Sadece yüzün değil, ruhun da güler.
Gülümsemen dokunur en sessiz yere,
Kalbimin en kuytu köşesinde,
adını fısıldadım bin kez,
her nefesimde onun nefesini aradım,
ama her arayışım biraz daha eksiltti beni.
Sevgi, bazen bir gülün dikeniymiş,
Bir gül açar gecenin kalbinde,
ay dokunur taç yapraklarına —
ışıkla düşünce birleşir o anda,
ve ben sorarım sessizce:
“Aşk mı varlığı yaratır,
yoksa varlık mı aşkı hatırlar?”
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!