Herkes çocuk sahibi olmamalı,
Her kalp taşımaz bu ağır yükü.
Bir hayat var, bir umut var içinde,
Herkes aşamaz bu yokuşlu yolu.
Sevgiyle büyütmek gerekir,
Katedralin gölgesinde bir beden yatıyordu,
mumlar titrerken harfler kanla yazıldı.
Bir çember, bir haç, bir gül —
her biri bir parça, kayıp bir hakikatin yankısı.
Sanat sustu o gece,
Dünya kanıt istiyor,
neden sevdiğimi soruyor bana—
oysa sevgi,
ispatlandığı anda
kendini inkâr eder.
Kitaplara sarılır yürek satırlar kan revan
Yürek tanısa gözler yabancı kalır hatıralara
Sürgün kentlere serpilir inceden bir hasret nöbeti
Tütün kokusu karışır ah bir çağ yangınına
Göz göze tüm yanmalar ve lokmalar acı
Ses nefes ıslık bir şehri uyandırmakta
Sen geldin,
Ve dünya sustu bir an için.
Rüzgar bile yolunu kaybetti,
Yapraklar seni arar gibi titredi.
Gözlerin bir yıldız gibi düştü içime,
Bir ses duydum gecenin kalbinden,
Sen geçiyordun, adınla titredi rüzgâr.
Ay bile eğildi göğün ucundan,
Gözlerin kadar parlak bir an arar.
Bir dokunuş — bir ömür kadar uzun,
Bir ses duydum rüzgârda bu sabah,
Adını taşıyordu usulca.
Bir serinlik dokundu yanaklarıma,
Sanki ellerindi, sanki hatıran.
Gökyüzü sensiz eksik,
Kalbimde sessiz bir ırmak akıyor,
Her damlasında senin ismin var.
Göğe baktığımda yıldızlar çoğalıyor,
Hepsi gözlerinin parıltısından.
Sevgi…
Kalbimi put sanıp kırdılar,
oysa ben yalnızca inandığım bir sessizliği taşıyordum.
Bir avuç ışık saklardım içimde,
kimseye göstermedim — belki de o yüzden.
Sevgiye dokunmak istedim,
Bir sözcük düştü dilimden,
adı sendi — rüzgâr aldı,
gökyüzüne savurdu.
Belki bir yıldızın kalbine değdi,
belki bir kuşun kanadına.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!