Silvan Güneş Şiirleri - Şair Silvan Güneş

Bir ağaç gibi durabilsek hayatta, dimdik.
Bir kalem gibi yazabilsek,
doğruları yazmak için hiç tükenmeden...
Bir yaprak gibi düşebilsek biz de gönüllere...
Ve bir toprak gibi her şeyi kabul etsek...
Fakat bir dal gibi kırılmasak,

Bilmiyorum,
hangimiz en doğru tarafından bakıyorduk,
üstüne sürekli konuştuğumuz
şu kısacık hayata! ..

Hatırlamıyorum,

Her insana bir şeyimizi bırakırız...
Kimine aşkımızı, kimine sevgimizi, kimine hasretimizi...
Kimine öfkemizi, kimine nefretimizi, kimine isyanımızı...

herkes gibi bir adım daha yaklaştık
düşünmek istemediğimiz
ama yarınlara bıraktığımız geleceğe
biraz daha koştuk
tökezleyip düştüklerimiz geldi ardımıza baktığımızda
çoğu anlamsızdı

bugünkü aklınla anlamaya çalışırsan anlayamazsın
ne poşunun turuncu rengini
ne de bir bakışın geçmişe dayadığı merdivenlerini
o yüzden göremezsin de
poşunun altındaki kasketi
duymak istediklerin gerçekler değil

Ey aşk seni özlüyorum,
Var mısın yok musun onu da bilmiyorum
Belki de hiç yaşamadın
Bİr Pandora kutusu misali uydurdular seni
Umut dedikleri de bu eserin bestesi
Ey aşk bilmem ki geldin mi dünyaya

hiçbir şeyi öylesine yaşamadım
zaten istesem de yaşayamam
ne istediysen hep verdim
zaten neyim varsa verirdim
ve hep koşandım ardından
ve düştüm

ne kadar genişse penceren
o kadar renkli hayaller kurarsın
ne kadar renkliyse hayallerin
o kadar heyecanlıdır filmler
ama her şeyin vakti vardır
olmakla olamamak gibi

anlamadınız mı efendiler
her şey söze dökülürse
bir bakışın
bir eylemin
bir duygunun ne anlamı kalır

filler ormanda, develer çölde
aşkım ezber olmuş dilde
ne sen bendesin ne ben sende

ya ağaçları yara yara geçeceğiz
kaybolmayı göze alıp