Silvan Güneş Şiirleri - Şair Silvan Güneş

Sen ki; şehitlerin en yücesi,
Sen ki; kalplerimizin durduğu, nutkumuzun tutulduğu yerdesin.
Sen ki; ihanetlerin en yangın yeri,
Sen ki; acısından uğundumuz kör karanlıkların yağız ağıtısın...
Sen ki; namusum, inancım, direncim,
Bayrağımı diktiğim ay yıldızımın içindeki renktesin...

Eşyalarını bir bavula sıkıştırıp gitmek yetmez.
Kalbini, böbreğini, aklını da alıp gitmelisin.
Hiç düşünmemişken yürüyor olmayı
ve adımlarını...
ayakların adımlarken anlarsın,
Seke seke gitmenin hazzını...

Ne kızıyorsun?
Ben de senin gibi
Ölçtüm, biçtim, tarttım hayatı,
Geri vitese taktım bazen de...
Burnumun ucuna gidiyorum derken,
Götün götün düştüm göle...

Sana hep naz yapayım,
Sen de hep çek istiyorum.

kırıldın mı nazire yaptıklarına
muhabbeti bol olanla acımazdı laflar
ve terk etmezdi dimağına arşivlediğin güzel sözler
konuştukça kelime de tazelenirdi
düşününce akılda çay gibi demlenirdi
ve söylendikçe yeni söz kurabiye tadında

Ayağın var yürüyemiyorsan
Kanadın var uçamıyorsan
Göz yaşındaki acizliği,
meziyet sanıyorsan
Duymuşsun bir aşk adını
Ezberini okuyorsun

Parmağının ucuyla tuttuğun ne varsa
Bırakıp kırarsın cam gibi bin parçaya bölüp,
Dalarsın, değmeyecek girdaplara...
Sonra nedir bu, bir anlamsız pişmanlık?

Bir ezgi etmez harcadığın zamanlar

Ölüm,
Bu hayatta hepimize sunulan bir öğüt.
Sırası gelince,
Yanıp tutuşacak içimizdeki çıra,
Hiç tanımadıklarımız ve en çok sevdiklerimiz
Takılacağız bir oltaya takılırcasına...

İçinizdeki ateş yeterince yanmıyorsa
Yakamamışsan üstüne düştüğün odunu...
Bu çalı çırpı, diken yanıp,
kor ateşinde külleneceği yerde
uzatabiliyorsa alevlerinin arasından,
göğe dikebiliyorsa başını

aydınlık parlamadan gözümde
gece tuttu elimden
oynaşır gölgeler uzaklarda
hayalde bir çift göz
depreşen duygulara vuruyorum örs