Silvan Güneş Şiirleri - Şair Silvan Güneş

Çiçekler,
renkleri öğretti bize,
elvan elvan açtıkça...

Çiçekler,
sevgiyi, aşkı öğretti bize,

CÜCELER
Şu dünya,
kiminle gezsen güzeldi?
Aldığın nefes,
ağarınca ettiğin söz
kimi bulsa ezerdi?

Nasıl utanç duyuyoruz,
kendinden geçmiş kötülerin
insanlığını aşmış hükümlerine.
Mürekkebi hak etmeyen zihinlerin,
eline bırakılan adaleti,
beş para etmez nefeslerinin araladığı

Kimisi çukurdur, aman dikkat düşersin!
Kimisi düz bir ova, yürüyüp geçersin.
Kimisi küçük bir tepe, pek bir eğlenceli gelir!
Kimisi kendini dağ zanneden yığma bir tepe,
hafifçe yılımsar, dalganı da geçersin...
Kimisi koca bir kaya, dolanı verirsin etrafını

Ayrılıklar vurur, can evinden.
Geriye kalan damlalar, sızar derinden…
Düşünce yere, tuz buz olur gözyaşların.
Kırılır her yerin, cam gibi dağılır acıdığı yerden…
Düşününce yere, paramparçadır yürek…
Avutamaz hiçbir söz, yalan söze ne gerek?

Gerçek,
kör bir kuyu gibidir...
Sessizdir, yalnızdır, öksüzdür, yetimdir..
Asık suratlıdır çoğuna...
Böylesinin işine yaramadıkça,
görülmezler, bilinmezler, sevilmezler...

Gittikçe kabullenirsin, gitmeyen şeyleri...
Öyleyse 'ikna oldum' de...
Hem aklın, dimağın, yüreğin hafifler,
Kuş olur uçarsın,
dilediğin yere...

Gitmek, bir savaştı hep...
Savaşmaksa yaşamın kilit anahtarı.
Denizler ummanlara karışmak isterdi,
Karışmaksa her dalgada bir girdaptı hep...

Karanlıklar gün gibi güneşini arardı,

Kalbimi bir kaç kere toprağa gömmüşlüğüm var.
En son gömdüğümde üstüne bir de taş koymuşluğum...
Sonra o ıssız adayı terk edip, çok uzaklara gitmişliğim...

İnsan içindeki kırıkları tamir edemez.
Çünkü kendi de kanırtır,
derinleştirir,
sürekli kavlatır yarasını,
Öyle sever ve kollar ki bahanesini,
kabuk bağlamasına müsaade etmez!