Kalk gidelim kalbim, şiire
Buralar çok hasret
Düşüncelerime giydirdiği ateşten gömlek
Sar şu beyaz kağıdı ciğerime
Gözlerime tütecek
Tek ayak üstünde bekliyorum
Baharın dalları
Gül ağacında açan aşk
Dilinin omuzlarına konan muhabbet kuşu
Kırlarda yüzen kelebek
Ben idim.
Şimdi ise
Sesime ses ver!
Kalbimi deliyor çığlığım.
Kırık bir testi gibiyim
Yıllarına, yolllarına sızıyorum.
Buğdaylarım yanmış
Anne uyan! ben geldim
Gözlerimdeki bulutlara
Derdimi, kederimi, parçalarımı yüklenip.
Bildiğin gibi değil vaziyetim.
Üstüme yıkıldım anne.
Ömrüm tuzla buz.
''Gökkuşağı gibi renklisiniz''dedi
Bilmiyor ki gözyaşımdan geldim.
Bilir misiniz siz, buzun harını,
Soğuğun keskinliğinde lime lime yanışı?
Beyaz ve kırmızısın, lakin kan yok.
Ekran başındaki annemin
Filme sicim sicim ağlayışı
Ellerini mendil yapışı
Bizden gizlemeye çalışması
Hatıralardan çıkıp gelip
Hüzünlü öyküsüyle resmini ıslatır
Ben benim yaramı sarıyorsam
Toprağa verdiklerimin dışında
Kimseye eyvallahım olmaz.
Pekala kendi omuzlarımda ağlayıp
Ellerimle silebiliyorum gözyaşlarımı.
Hatta ben kendimin herkesiyim...
İhmal ettiğinden değil kalbim,
Kalbindeki yeri az bulmuştur!
Bazıları pencerelerine kondum diye
Daracık kalbini altın sandığı sandı!
Elbisem yırtık,
Can dağınık.
Ayaklarım dolaşıyor,
Sana dolaşıyor.
Köpekler bana dalaşıyor,
Polisler beni sorguluyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!