Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Karanlık bir gölde arıyorum yansımanı, saçlarımda yağmur kırıkları
Savruk bir ömürle dolaştım yar ormanlarını, yüreğimde sis bulutları
Silindi içimdeki enginlikler, sen tamamlıyorsun yıllardır yokluklarımı
Soğuk duvarlara resmini çiziyorum aşkın, gizlemiyorum coşkularımı

Gecenin yükseğine yuva yapmış kuşlar
Mor bakışlı dağlar yapayalnız şimdi

Bir sızının resmini asarak geleceğe
Zulmün en ağır taşlarını atıyorlar

Sana baktıkça, çıngılar dansa kalkardı yüreğimde

Sürdükçe kendi izimizi, dökülürüz bizler yaşamın çamurlu denizine
Yürek bohçamızdaki iksirli bir yaşamın tuzlarını sileriz mendilimize
Çıkarırız ömrümüzün yaşanmamış karelerinden sevisiz günlerce
Katık ederiz gümüşleri silinmiş an’ları bir gün, yangın gülüşlerimize

Uzak düşünüşlerin satır aralarında buldum seni, merhaban oldu aşka gülüşün
Dilinde anlam bulan masallar yazdım sana, mutluluğun hıçkırık odasında öpüşün
Mor dağların yamaçlarında ara beni, bir serçe kanadında olsa da sevdama gelişin
Sol yanımdaki gümbürtüye daya kulağını yar, aşkın rüzgârları isterse bizi üşütsün

sisler çekilince gönlümün derinliklerinden
yangın dudaklarının yüzyıllarına düşerdim
ritmim bozulurdu kıvrılarak uzanan yollarda
olup olmadık yerde seni arar gölgeni arardım
sırtımızdaki yorgun aşklarla yağlı kandillerle
yüreğimi yüreğine zorunlu beklentilere açardım

Gülüşlerinin cemreleriyle sokuldum düşlerine, günlerden özlem
Bülbülün çığlığına karıştı sesim, unutuluşun diğer adıymış elem
Kirpiğine toz değse incinirim, ölümdür sarılışlardaki hazin sitem
Sevdanın masalı iki kişiyle yazılır, hüzündür dokunuşları kül eden

Alevle sarmal olan bir kentin penceresinden bakıyorum aşka, ufkumda mavi sular, ruhumda yeşil ormanlar. Kuşlar polenlerini düşürüyor rüzgâr koyuna, dudakta nem, tende özlem, gönlümde elem. Hangi dağ alır beni koynuna söyle sevda bakışlım, gelmezse o çok özlediğimiz baharlar!

Öperek bütün öfkelerin sağrısını
Bir yürekte bin dudak olurum ben
Kapı aralığına sıkışan korkumla
Koyaklarımda kaçak sevdaları gizlerim
Yürürüm baharlara, ferman çıksa da katlime.

Düşünüşlerimin yankı tepesindeyim, güneş yüreğime, rüzgâr alnıma sokuluyor
Talanlanmış ruhumun kelepçesinde bir kadının eli, öpüşüyle kahrımı sıvazlıyor
Nicedir aşkın sırlarını çalıyorlar gövdemden, aynalarda çürümüş buğday başağı
Herkeslerden gizlediğim tanımsız bir korku aşk, gizledikçe beni sevdaya ışınlıyor

Narayla dövülen o yaşam kılıcımın kabzasına aşkı işlettim yüreğimin sultanına, saraylarımda özgür salınışlarla dolaşsın diye. Masalları gerçekle değiş tokuş etmiş ben uykudayken, sedef gülüşlerinin damarlarından mutluluğu sağayım diye. Ömürler büyütmüş dizlerinde ikimize, soylu ninnilerin saf labirentlerinde yolumu yitirmeyeyim diye. Dünlerin kurak iklimlerini rüzgâra sermiş sonra ruhumun asma köprülerinden geçerek sevdanın cennetinde sonsuza dek sevişelim diye.