Sami Özay Şiirleri - Şair Sami Özay

Gölgelerin Nöbeti
Gecenin en koyu sinesindeyim şimdi,
Sessizlik, hırpalanmış bir ruh gibi çöker omuzlarıma.
Sokaklar lambalarını söndürmüş, karanlık tek sırdaşım,
Bir ben uyanığım bu saatte, bir de bitmek bilmeyen efkârım.
Kelimelerim birer yaralı kuş gibi çırpınır içimde,

GÖNÜL ÇIKMAZI
Geceler boğar insanı derin manalara
İçinden çıkamazsın durur adeta lisan ve fikir
Akıl almaz sorular kalır soru içinde
Gönül çıkmaza düşer sukut dudaklara

Sustu hayallerim, sustu içimdeki çocuk
Yürüdüm sokaklarda, omuzlarımda koca bir yük
Senden sonra ne mevsim kaldı ne de bir gökyüzü;
Bir ayrılık sırrıdır, gömdüm derinlere en acı sözü
Kimseler bilmez, sormaz, sığmaz hiçbir kelama
Bir mühür vurdum kalbe, derman aramam yarama

Geldi geçti ömrüm boşa ayrılık geldi çattı başa
Bakmadı gönül acısına gözümün yaşına
Aldı gitti yârimi ellerin kollarına
Hasret yadigâr kaldı yardan bana
Sevda pınarından içemedim kana kana
Hasretinle yandım vurdum kendimi dağlara taşlara

Gelir diye umut ettim seni bu gece
Yıldızlara sordum söylemediler ay yine sessiz kaldı hasretime
Güneşin doğuşunu bekledim yokluğuna sarılıp sabaha sordum nerede diye oda ışığını gizledi
Her sabah pencereme konan güvercini bekledim acaba bir haber getirir mi diye oda konmadı bu sabah pencereme
Acaba ne oluyor neden her şey benden onu gizliyor diye deliye dönmüş bir halde çıktım evden attığım adımlarım bile onu benden gizlercesine tersine gidiyordu
Tutmuyordu dizlerim yüreğim onu anıyor gözlerim her cadde her sokakta onu arıyor baktığım her suret adeta onu benden saklıyordu

Satırlar dolusu yazılar adadım sana
Hatıran sevdan birde unutulmayan kokun yadigâr kaldı bana
Yazılarıma sır ettim hatıralarını
Yaz gönül kalemim lakin ağlama

Sadık yârim defterim bile dayanamadı hatıralarına

Yollar uzar gider biter sanırsın,
İçindeki közü tüter sanırsın.
Bir gam zindanında ömür harcayıp,
Kendini gurbette yiter sanırsın.

Zifiri karanlık çökerken şehre,
Bir mum ışığı sızar derinden içeri.
Sığmaz olur kalbim koca bir devre,
Durur zaman, silerim bendeki kederi.

Haftalar yük olur, günler bir asır,

Lefkoşa’nın gözü, Gürpınar’ın kalbi,
Orada yükselir bu vatanın harbi.
Bayrak Tepe derler, şanlıdır adı,
Rüzgarla yankılanır şehidin feryadı.

Semaya uzanır o nazlı hilal,

Lefkoşa yolları bükülür gider,
Gürpınar köyünde rüzgarlar eser.
O mahzun sokaklar, boş kalan evler,
Mazinin sesini bağrında gizler.

Kapılar kilitli, pencereler kör,