Sami Özay Şiirleri - Şair Sami Özay

Ateşler içinde yanarken yorgun gözler, kifayetsiz sözlerle düştüm karmaşık satırlar arasına
Susuzluğumu, hararetimi, kendimi dindirmek için daldım kelimelerin gizli makberesine
Yok oluşların yokuşuna sürerken yalnızlık kayığımı, rıhtımda kalanlara, biten benliğime hangi sözüm umut olur?
Sözler denizinde sessiz boğuluşum, sular altındaki kuraklığım neye derman olur?
Sevgi ektiğim toprakların çatlayan kumlarına kalemimden damlayan kanları akıtıp, gönül bağımı nasıl yeşertirim?
Yüce dağların eteklerine sevda türkülerimi gönül diliyle nasıl söylerim?

Duvarların Arkasındaki Bahar
Bizim bu çorak topraklarımızda,
Bir tatlı rüzgâr eser de derinden,
Alır götürür beni buralardan,
Vurur yüreğimi en ince yerinden.
Bir yüz vardır, hayali gözümde canlanır,

Ağustos’un ateşi vurmuşken dört bir yanı,
Sokaklar kavrulur, gökler sıcağa keser.
Eyyam-ı bahurda, bu en susuz mevsimde,
İçimde dinmeyen bir rüzgâr gibi eser hasretin.
Gölgesini sakınır ulu çınarlar bile,
Asfaltlar erir, topraklar çatlar hasretten.

Seni düşlerdim hep mor sümbüllü dağlarda
Hayallerimde hayatımdaki her şey gibi yarımdı
Gözlerimi kapayıp seni her andığımda
Acıyan kanayan hep sol yanımdı
İtimadım sonsuz olan bana asla ihanet etmeyen dağlar
Çektiğim hasrete kırlar ağaçlar mahzun çiçekler ağlar

Yine bir gece yarısı, odada derin sessizlik,
Duvarlarda yankılanır içimdeki kimsesizlik.
Zaman akıp giderken takvim yapraklarından,
Bir sen geçmedin şu gönlümün sokağından.

Anılar sarar dört bir yanımı ansızın,

Bir ömür sığındım hep o mahzun iklime,
Hüznü giydim üstüme, sustum kendi kendime.
Gözlerin bir yangındı, ferman oldu gönlüme;
Sen gittin de bir tek o gitmedi yanımdan,
Bir sır gibi sakladım adını sol yanımdan.
Kıbrıs’ın akşamları şahittir efkârıma,

GEÇMİŞİN MATEMİ
Bir kış masalı var şimdi arzuladığım
Birde maşınga da çay
Nerede o kestanenin tadı
Neden eskisi gibi parlak değil ay

GENÇLİĞİMİ ADADIM
Bir yudum mutluluk suyu aradı yüreğim
Hasretinin kuraklığıyla kurudu benliğim
Göz çukurlarıma bile işledi çaresizliğim
Akan pınardı dindi gençliğim

Bitti dediğinde gittiğinde bittim
Ben kendimi sende kaybettim
Sevgimden aşkımdan hiç geri dönmedim
Ben aşkı sevgiyi sende öğrendim

İlk kez tutuldum seni çok sevdim

Karanlık çekilir, gölgeler solar,
Girne limanına şafak sökende.
Masmavi sulara bir ışık dolar,
Güneş ilk selamı aya dikende.
Tekneler uyanır uykudan yavaş,
Dalgalar sahille eyler bir savaş.