Sami Özay Şiirleri - Şair Sami Özay

Sevda kuşun kanadındaydı
Belki bir avcını ateşi belki bir kış ayazı belki bir taş belki başka sebepler
Ölüm bu ayrılığa atılan adım
Peki geride kalıpta yanında görmek istediklerini görememek
Ne garip senin etrafında dönenlerin çabaları
Elinden tutan sırtına dokunup dur salma kendini diyenlerin çabaları

Yarım kalmış bir hikaye fısıldar rüzgar,
Sokaklar sessiz, şehir çoktan uykuda.
İçimde hiç eskimeyen o eski sitem var,
Adın yankılanır durur bu boş odada.

Zaman her şeyin ilacı derlerdi oysa,

Karanlığın Yırtıldığı Gece
Gecenin en koyu, en zifiri vaktindeydi memleket,
Bir uğursuz gölge çökmüştü, sinsice ve haince.
Gökten ölüm yağıyordu, sokaklarda çelik ve nefret,
Namlular millete dönmüştü, vatan dara düşmüştü ince ince.
Ben ki karanlığın şairiyim, bilirim gecenin dilini;

Derinden derine ağlayan çeşme gibidir sevgi
Uzaktan uzağa yaş akıtan nehir gibi
Suyun dilinden anlayan dağlar bağlar
Hey hat yârim bana ne söyler şimdi

Yine gam yükünün kervanı geldi,
Yükledi sırtıma sızıyı bir bir.
Sazın perdeleri bağrımı deldi,
Türküler dert ortağım oldu bu emir.

Gönül deryasında dalgalar ulu,

Gönül mazisi içimde ağır yaralı
Kırıldı kalbimin kolu kanadı
Yokladığım kapı bana kapalı
Defterimde ismin karalı

Maziye baktım derine daldım

Nasıl bir bakışla girdin gönül dünyama
Karmakarışık duygularımı neden daha çok karıştırdın
Bahar soğuğunda ateşler içinde yakmayı nasıl başardın
Sarı saçlarının her bir telinde neden sararttın beni
Daha gönül yaramın kabukları dökülmeden
Sırlarım çözülmeden çıkmazlar içine niye sürükledin

Zaman denen zor tabirin en somut delili bende yokluğunun deliliği oldu
Saniyesine bile hükmedemediğimiz fani dünya da sevdan bana azap oldu
Sevenlere hep sordum dinledim heybem gönül yarasıyla doldu
Sevda yolu zordu gönlüm bu yolda yoruldu

İnkâr edemem sana olan deliliğimi meftunluğun meczupluğu bunlar

Başım dönüyor yokluğundan
Bir his bulamadım varlığından
Aklım olmazların zorluğundan
Ruhum çıkmıyor kimsesiz mezarından

Sükûtun en derin, en ince yerindeyim,
Bir ismin yankısıyla bölünüyor bu gece.
Ne yana baksam, hep aynı izin peşindeyim,
Hece hece dökülür, dile gelir tek hece.

Rümeysa... Bir gölge gibi karanlığı dağıtan,