Ferman Şiiri - Sami Özay

Ey ömrümün en ıssız, en sancılı mevsimi,
Hangi rüzgâr savurdu ellerini ellerimden?
Gözlerimde biriken o yorgun nehir mi,
Yoksa içimde kanayan adın mıdır derinden?
Bir mektup bırakıp gittin zamansız bir akşamda,
Kelime kelime döküldü takvim yaprakları.
Sensizlik bir hançer gibi saplandı sol yanımda,
Kaldı geriye sararmış, hüzünlü toprakları.

Sen ki bahçemde açan en son ve en güzel gül,
Nasıl kıydın bu masum, bu kırık dökük düşe?
Şimdi başını alıp giden bu garip bülbül,
Hasretini yazar her gece sessizce göğe.
Yıllar yılı yürüdüm arkandan bakmadan yönüme,
Her sokak başında seni aradı bu gözlerim.
Karanlık bir gölge gibi çöktün bu günüme,
Bilmem ki daha ne kadar yollarını beklerim.

Gitsen de silinmez ruhumdan o narin iz,
Biz seninle bir masalın yarım kalan yanıyız.
Kader böyle yazmış, ayrı düşmüş iki deniz,
Biz bu büyük sevdanın en ağır fermanıyız.