Bir çay bardağında demlenir günün yorgunluğu,
Penceremden dışarı sızar içimin ıssızlığı.
Geçip gider sokaktan adını bilmediğim gölgeler,
Ben hâlâ aynı masada, aynı düşü beklerim.
Dağlar arkasında güneş çoktan boynunu bükmüş,
Gönül ocağına hüzün, kor gibi sessiz çökmüş.
Ne gelen var ne giden bu garip menzilinden,
Biz bu sevdanın kahrını çekeriz derinden.
Kayıt Tarihi : 26.09.2026 23:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!