Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Dağlarda deli rüzgar gibi eserdim
En çılgın yanlarımı ehlileştiren
Bozkır ovaların kurak yaylalarında
Filiz filiz düşler yeşerten aşk

Dalga vurur kıyıya, sitem döker her taşa,
Yüreğim dönmüş bugün, sert bir kara kışa.
Zirvelerde duman var, yaylam dertli dumanlı,
Sevda dediğin bizde; hem hırçın hem imanlı.

Gözlerin süzülürken gecenin derininden,
Dünya durur, zaman da kabuğuna çekilir.
Ne ufuktaki şafak ne göğün haşmetinden;
Sen bir tebessüm etsen karanlık dize gelir.

Yazın gelişine tek bahar küsmüş,
Erken düşen cemre arkadan tüymüş.
Gönül sarayımı baykuşlar oymuş,
Bülbülü ağlatan bağlar utansın.

Umut çiçek açmaz, boynunu büker,

Ah başın yaylanın çamlı beleni
Baharında şenlik şöleni varmış
Açarmış çamrakda gonca gülleri
Nidadan türkü söyleyeni varmış

Gönül sarayımı yıktın elinle,
Harabeye döndüm, dargınım sana.
Hançer vurdun her bir tatlı dilinle,
Gözümden yaş gömdüm, dargınım sana.

Akçakışla önü dümdüz bir ova,
Göz alabildiğine toprak ve yuva.
Yetmişli yıllarda kuruldu dava,
Zengin kâr peşinde, fakir ekmeğe.

Yıldızları sağar gümüş tasına,
Geceyi bağlamış tül yazmasına.
Kimse varamaz ki hiç arkasına,
Yolu duman sarmış bir çoban kızı.

Benim hiç sapanım olmadı
Ne kuş vurdum
Ne birinin camını kırdım
Ama bağlarda üzüm
Bahçelerde erik yoldum

Ormanların sessizliğini sana benzettim
Sensiz geceleri oturup içtiğim
İki bardak demli çay birsi soğudu
Sonra bağırdım çağırdım karanlığa
Duyulmamış küfürler savurdum rüzgara