Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Çal sazını inlesin,
Dostlar seni dinlesin.
Keder girmesin eve,
Gönül neşeyle dolsun.

Ben bu öz köyümün bir delisiyim,
Aklımı rüzgara, yele vermişim.
Şu bağın, bahçenin, taşın biriyim,
Gönlümü tozlu bir yola sermişim.

Gönül gemisini saldım engine,
Bakmadım dünyanın solgun rengine.
Ruhumu düşürdüm gam çemberine,
Dalgalar karıştı gönül yasına.

Senin adınla başlayan her sabah
Bu gün ilk kez sesizce karşıladım
Güneş pencereden içeri düşerken
Bir zaman omuzuma düşen o sıcaklığın
Anımsattı bana ve o an anladım ki

Ne zaman ki ayrı kalsam senden
İçim titriyor ellerim üşüyor
Geçmiyor saatler duruyor zaman
İki kaş arasın da bir ağrı..
Bölüp uykularımı tam gece yarısı

Güneş doğsa bile ışığı dönük,
Umutlar içimde küllenip sönük.
Ben dağlara küstüm, dağlar da bana,
Yollarım kapalı, dizlerim kırık.

Dur hele diyeceklerim var sana
Toprak yağmuru çiçekler baharı
Nasıl özlerse bende sen
İşte öyle sorarsan beni

Asırlardır harlanan
Cehennem ateşi gibi
Aha tam şuramda
Ağrısız sızısız çaresiz
Yakar iç arenaları mı

Kader ağına bir bizi düşürdü
Yükledi derdi derman deşirdi
Yüzdü derimizi koydu pişirdi
Bir lokma aş etti gurbet bizi

Sordum seni dağların en yüce katına,
Rüzgar fısıldadı, bindi hüzün atına.
Mühür vurmuşlar sanki gönül beratına,
Yollar seni gizler, hey gidi çoban kızı.