Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Yüce dağ başında otlar kuzular,
Andıkça salim yüreğim sızılar.
Ellerin yurdunda gönlüm arzular,
Arzım o mahşere kaldı neyleyim.

Araya çekildi o karlı dağlar,
Gurbette akşamlar sessizce ağlar.
Yüreğim kavrulur közler içinde,
Hasretle örüldü ömürce bağlar.

Garip bülbül gibi tünedim dala,
Gözümün yaşını döndürdün sele.
Sitemli sözlerin ok oldu cana,
Ciğerim sökülür, diyemem kula.

Anam yok ki gelip bağrına bassa,

Bozkırın üstünde duman tütmüyor,
Gönül kuşu konup geri gitmiyor,
Ayrılık közleri cana yetmiyor,
Dertli esen yelde benim sızım var.

Bozkırın üstünde duman tütmüyor,
Gönül kuşu konup geri gitmiyor,
Ayrılık közleri cana yetmiyor,
Dertli esen yelde benim sızım var.

Ankara’nın ayazı camlara vurduğu an,
Bir sızı başlar içimizde; adı koca bir vatan.
Derneğin eşiğinde silkinir omuzdan gurbet,
İçeride buram buram tüter kadim bir hasret.

Felek vura vura bağrımı ezdi,
Hasretin sızısı candan bezedi.
Gönül kuşu sıla üstünde gezdi,
Bir kara habere ağlar ağlarım.

Gece kasrası gözlerin
Bana uzak başın yayla
Kar boran fırtına
Eksiksilmez yazında kışında

Yine duman çökmüş yüce dağlara
Bahar selâm salmış yeşil bağlara
Çiğdem uyanınca batmış nurlara
Gönül kapısını açmamak elde mi?

Nakarat (Coşkulu)

Buldum da ne oldu, bakmadım yüzüne,
Ayrılık çanları çaldı sözünle.
Nasıl güveneyim artık özüne?
Yüreğe ateşi bastı da gitti.