Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Arkamda çam kokar, önümde meşe,
Düğmeli’den baktım bir garip düşe.
Masanın üstünde yarımlık şişe,
Dağladım ömrümü sönmez ateşle.

Dört mevsim dumanlıdır başı
Sayısız çiçek açar dağın taşı
Adı düğmeli kaç bilinmez yaşı
Tarih kokulu köy bizim köy

Yine duman çökmüş dertli başına
Hasret karıştırdın yazın kışına
Gönül kapılmışsa dünya işine
Saymakla biter mi söyleyin bana?

Kardelen kalmış soğukta ayazda
Gönül gitmek ister gelen yazda
Ozanlar söyler çifte teli sazda
Sazlı sözlü düğün bayram olsun

Kartal dediler uçamadım dağından
Mecnun dediler geçmedim bağından
Çiçeğindendir dediler hanzer balına
Asi oldum sevdalandım kaderimize

Kim bilebilir ki
Hangi sancı sabahladı kucağımda
Kaç kez gebe bıraktı aşka beni
Kaç kez nefesim tutuldu yokluğunda
Ne kadar tutsak kaldım yusuf gibi

Saat yirmidört devrilmeden
Başımda bir tatlı telaşla
Gelmiştim kapına
Oturup geçmişten söz etmek

Beni sorarsan eğer köyden dün geldim,
Toprağın kokusu hâlâ üstümde.
Eski bir dost gibi selam gönderdim,
Anıların izi durur bağrımda.

Bir evlat sızısında, bir ana duasında,
Toprağın bereketinde, suyun rızasında,
Sessizce dünyayı omuzunda taşıyan,
Bir ömür vefayı, sabırla yaşayan...

Bir garip hallere düştü bu gönül,
Gidenler gelmiyor, zaman bir hayal.
Ömür bahçesinde soldu kaç bülbül,
Açılan goncalar, çimen bir hayal.

Dost sanıp sarıldım kaç tane dağa,