Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ezberlemekten kendim unuttum,
Aklımı başımdan aldı bu sevda.
Gönlümün derdini seninle tuttum,
Gözümün ferini çaldı bu sevda.

Bir nisan sabahı gibi, aydınlık ve taze,
Dudaklarında açan o gülüş, bin cana bedel.
Gözlerin kısılmış, içi gülüyor sanki,
Dünyanın tüm dertlerini unutturan bir el.

Ah sonbahar doyulmaz rengine tadına,
Sarı yaprak dökülür yolun ortasına.
Rüzgâr fısıldar durur geçmişin adına,
Hüzün çöker usulca günün ortasına.

Ağlasam mı gülsem mi bu halime,
Sürünsem mi bilmem, yoksa ölsem mi?
Söz geçmez oldu ki garip dilime,
Şu geçen ömrüme yanıp gülsem mi?

Yarsiz durulmaz gurbet ellerde
Ahıyla vahıyla kalanın ağlasın
Seven sevdası düşmez dillerden
Akdağından esen yeller ağlasın

Hep sen mi aradın, hep sen mi sordun?
Ben de bulamadım yalan dünyada.
Menzile varmadan yolda mı durdun?
Ömrümü bir hiçe salan dünyada.

Başınyaylanın sabahına erkenden doğar
Güneş daha yamaca varmadan
Çamların arasından ince bir buğu yükselir göğe
O buğuda hem çocukluk hem gençlik kokar

Çamın Taşa Yazdığı Şiir

Mesela; Yozgat’ın o sarı sıcağından kaçıp,
Kendini Akdağ’ın o serin, puslu nefesine bırakmaktır.
Burada rüzgâr, sadece toz taşımaz;

Aşk nedir sevda nedir
Bilir misin sen sevgiyi
Gördün mü
Tanıdın mı seni seveni
Aşk ak dağına benzer

Gözüm yollarında, gönlüm avare,
Akdağı pare pare, dumanlı dağlar.
Yüreğimde sızı, sinemde yara,
Akdağı pare pare, dumanlı dağlar.

Başında eksilmez karı, boranı,