Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Düğmeli den açardı gün yüzünü
Ay ağlar yıldızlar sönerdi
Millet işinde gücünde
Çocuklar seksek oynar
İp atlardı beş taş onardı

Ellerini yüreğime dokun dur
Olanca cömertliğiyle
Ay doğsun iç aranalarıma
Tut ki aşk daha onsekizinde
Sevişmeler bir bıçak gibi
Saplı dursun sol göğsümüzde

Sıra sıra dağlar gibi
Yüzünde kare kare hüzün
Kader kaçağı
Keder yolcusu
Tutunmuş sarhoş bir düşe

Yine arzuladı oy deli gönlüm
Uzaklar yakın et gel benim için
Sev seveceksen çektirme çile
Gönlümü sebil ettim gel senin için
Bedevi çıldırışları gizler

İkiz kule gibi köye bakarsın
Bulutları üstün de yıkarsın
Sanki yağmurdan kaçan ben
Gel gitme diyen rüzgara sen

Hani nere de toprak kokulu eski evler
Damı akınca lovlaladığımız yerler
Hani o sırtında azığı eline değneği
Mal güden irili ufaklı gençler

Kader rüzgârıdır, önünde durulmaz,
Yalan dünyada bir menzil bulunmaz.
Gönül bir sırçadır, kırılsa onulmaz,
Her giden bir iz bırakır şurama.

Affet beni...
Sana söylemem gereken her şeyi,
Dünyanın gürültüsünde biriktirdiğim için.
Gözlerine bakıp "kal" diyebilecekken,
Gururumu bir zırh gibi kuşanıp sustuğum için...
Affet.

Biz ikimiz her gece ölür
Her sabah yeniden doğardık
Saklamazdı bizi karanlıklar
Hep kaygılı hep tasalı
Ömürden giden yıllar

Yağlı tebeşirle yazmıştım sevdamı
Kara tahtaya okursun okunsun
Duymayan bilmeyen kalmasın diye
Süt beyaz sayfalar açmıştım
Adın adımla anılsın diye.
Mevsimin ilk karı düştüğünde