Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Yaz kara kalemle boyan bitmeden,
Son ışık da bu şehirden gitmeden.
Sessizce eriyip biten mum gibi,
Ömrün son dizesi bitip gitmeden.

Gece sessizliği çökünce başlıyor
Ötaçeden geçiyor sürü sürü yozlar
Bense çoban kavalından çıkan
Yanık ezgileri dinliyorum
Gökyüzü gittikçe maviye çalıyor

Çarmıha Gerilmiş Gibiyim

Bu yürek deli bu yürek çılgın
Balta görmemiş vahşi orman
Dorukları çayır çimen
Kır bayır uçurumları düz ova

Bir başka sarıyor yokluğun
Bir başka doğuyor geceye
Mart sancılı
Yel deyse saçlarına
Fırtına kopar bakışında
Gözlerin kahve karası

Başı göklerde dumanlı dağ gibi
Mağrur bakışlı çatık kaşlı
Çılgın yürekli çiçek benzeri
Çoban kavalına düşer namesi

Gönül deryasına yelkeni açtım,
Hakikat ilmini gördüm içinde.
Hevesi terk edip serimden geçtim,
Mana sarayına erdim içinde.

Eridi dağda kar, buz kesti yürek,
Visale ermek için sabırdır gerek.
Kırıldı kol kanat, kalmadı direk,
Soldu açan bağlar, hazandır yürek.

Gönül yaralıdır, merhem ne kâr eder,

Yasak meyve gibi dişlenmemiş
Sol göğsüne dokunduğum
Kor kor alev alev ötesi dağdı
Çıkamadığım sisli dumanlı
Uzanıp koparamadığım şu

Gözlerim dalıp dalıp giderken
Baş kaldırır haşarı bir çocuk
Delidolu sevdalı mı sevdalı

Gönlümün bağından gülü sökerek,
Ruhumu amansız derde dökerek,
Gözümde en son ki nuru çekerek,
Solan gençliğimi çaldın da gittin.

Ne bir veda ettin, ne yüzüme baktın,