Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Bu şehirde yaşanmaz
Yosma kobra gibi
Sevdası da belası da
Bir kıvılcım yeter
Tutuşup yanmak için aşka

Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen; sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızma olur,

Yalan dünya dönse bile boşuna,
Gider mi bu halim feleğin hoşuna?
Dertler biner oldu dertler başına,
Közlendi bağrımda bir kara sevda.

Gönlümün bağında güller kurudu,

Ey dinmeyen acıların ana yurdu ankara
Bozkırların bitmez tükenmez çilesi
Bu akşam yemin ettim gözlerime
Gelmek için söz verdim dizlerime
Bütün duvarlarını afişle donatıp

Tanrı bağışladı derken vurmuş tokatını
Ayrılığın yanıbaşına çöküp kalmışım
Ver yansın edip gelmişine geçmişine
Bir kaç kadeh atıp soramadım

Sürmeli’nin yanık sesi derinden,
Oynatır insanı sanki yerinden.
Bir vefa fışkırır her bir yerinden,
Bozok Yaylası’nın sönmez narıdır,
Yozgat, yiğitlerin harman yeridir.

Bu Gün Yine

Oyuncağı kırılmış çocuk gibiyim
Ağlasammı gülsemmi bilemiyorum
Nasıl tarif etsemki bu hüznü
Yüzümde dağ gülleri solukken

Taşkın sel suları gibi
Yaktı yıktı çıktı gitti
Kor ateşler bırakarak
Kara sayfalara yazıldı
Kanarken sol yanımız
Ilık ılık aktı

Sordum seni köyün yaylasından
Daha çocukken göçtü gitti dediler
Söyleyin bana cennet pınarından
Avuç avuç su içti bulursun dediler

Tutunacak dal aradım bunca sene
Tam bir dost aradım can çeke çeke
Eğdikçe başımı gözüm oldu şelale
Yel vurdu talan oldu neden sonra