Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Aç gerdanı dök zülüfleri
Yasla başını
Sırt vermenin tam zamanı
Vurup çıkmalıyız

Sokaklar karanlık, gözlerimde fer yok,
Hayat bir sahne ama alkışlayan pek yok.
Yalan dolan içinde kalmışız biz hapsolup,
Duygular buz kesti, hayallerim toz olup.

Yıl bin dokuzyüz yetmiş
Aylardan kasım
Bir akşam üstü
Gün inerken sevmiştim
Deresini tepesini

Göz yaşlarını dök sulara
Bir kere olsun
Serinlet yürek tellerini
Aksın çağlasın durulsun

Gönüller coşuyor aşk aşkdiye
Bilmezler ki ötesi bir çile
Dağlar yüce ovalar engin
Bölüş benimle bölüş

Sen gidersen dayanamam ben
Sarhoş olur geceler birden
Kör pınar gibi zamansız
Ay dağlarıma gölge düşer

Sırr-ı Hakikatten bir haber aldım,
Mecnun gibi dertli deryaya daldım.
Mansur gibi şu canı dâra saldım,
Yüzülse de tenim dönmem yolumdan.

Geçmiş anılardan kalma bir hüzün
Tren gelirdi düdüğünü çalarak
Kara bir duman kaplardı mavileri
Ağır ağır yanaşırdı perona
Bütün yolcular yorgun uykulu

İçimde bir akşam çöker ansızın,
Sesi kesilir bu kimsesiz sızının.
Hesabı sorulmaz kader yazısının,
Yılların yorgunluğu vurur yüzüme.

Biz birbirimizi ölesiye sevdik,
Kader araya bir dağ ördü gitti.
Aynı sevdada biz bir ömür verdik,
Felek bizi ayrı yöne sürdü gitti.