Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Köyde çocukmuşum gibi geldi
Emeklemeyi bırakmış tatlı dilli
Koşup eylenen sokak sokak
Çığlık çığlığa kör ebe
Gelmiş geçmişini unutup

Bende bu dünyada geldim geleli
Sönük gökyüzüm ben beni bileli
Bağrım deşeledikçe inceden yeli
Acıdan sızlanan keman gibiyim

Baştan yaz kaderim yoktan var eden,
Ruhumun mülküne cemre vurulsun.
Sıyrılıp gitsin bu gamı zerk eden,
Gönlün ikliminde devran kurulsun.

Eğer yeniden gelsem dünyaya
Kusursuz olmaya çalışmazdım
Hatalarım çok daha çok olsa da
Hiç tasa etmez neşeli olurdum
Hiç olmadığım kadar mutlu

Eser mi başında kavak yelleri
Filizlenirmi dersin gözlerde
Işıl ışıl yeniden aşk
Acılar başka başka yüreklere
Kaçarmı çingene yüreklim söyle

Daha açmadan kuruyor irem gülleri
Çiçek çiçek dal üstünde
Geceye düşen uykuyuları bölen
Gözlerini gözlerime mühürleyen
Bir yerlere sığdıramadım kendimi

Yıllar öncesinden kalan ses gibi,
Çocukluk çağımın tatlı düşüydün.
Tozlu yollardaki ilk heves gibi,
Yüreğimde saklı ilk gülüşüydün.

Gümüş bir tül gibi kalktı sis dağdan,
Bir ses geldi sanki eski bir çağdan.
Koptu prangalar, çözüldü bağdan,
Toprak nefes aldı, uyandı bahar.

Sordum zamanın kara gecelerine
Sen yokken acılarımı
Hayatın sensiz çekilmez olduğunu
Neden güneşin doğmadığını
Pembe beyaz elma çiçeği gibi

Sanki onlar için yaratılmış
Uçsuz bucaksız gök yüzü
Çılgın görkemli bulutlar
Bazan kara bazan ak
Şu koskoca evrende