Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Şiirin dili aşktır aşk
Bir avuç kış güneşiydi
Yüreğimde sevgin çoğaltıp
Sıcak sıcak serpildiğin de
Gözlerim buharlı cama benzerdi

Avuçlarında tuttuğun umudu
Savurma kar taneleri gibi
Hecelere bölme her birini
Bu gün sana misafirim
Ahlayıp vahlama
Aşk başımın üstünde duman

Kalabalık içre sürgün gezerler,
Kendi gölgesine çarpar yürürler.
Herkesin güldüğü yalan dünyada,
Bir gizli kederi erken görürler.

Cihanı gezerek menzil aramam,
Aradığım sırrı sinede buldum.
Ne tahtta gözüm var ne mülke minnet,
Damla iken kendi ummanımda boğuldum.

Akçakışla… Adını sadece anmak bile yetiyor
Gönlüme tarif edilemez bir ferahlık yayılıyor
Zamanın durduğu toprağın huzurla nefes aldığı yer
Suyu buz gibi serin yeli sonsuz özgürlük sevenin

Ilık bir rüzgarla esip gelen ben
Gözlerini yollarıma sersen sen
Bazan öldürün bazan dirilten
O sen değilmiydin zalım o sen

Ne dağlar ne dereler aştım

Ne zaman adını düşlesem içim titrer
Oyuncağı kayıp olmuş çocuk benzeri
Yavru bir ceylanın gibi şaşa kalır
İçimin kristalleri parçalanır
Gözlerin mevsimleri saklar

Düşünce doruklardan vadilere
Gecenin zifri kara yüzü
Varsın ağlasın kara bulutlar
Şarkılar döksün damla damla

Hatırlayıp sık sık var oldu dalmak
Gönül isterdi her an yanında olmak
Seninle baş başa yalnız kalmak
Erişilmez güce sahipsin sen sevda

Öptüm mektubunu kağıt demeden

İsterse yollar uzadıkça uzasınn
Gelmesin bir daha o eski yıllar
Öyle haykır ki duysunlar sevgini
Çırpınırken göğüs kafesinde yatan