Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gönül verdim harlara, tutuştum alev gibi,
Öyle bir yangın ki bu, yıktı geçti kalbimi.
Kavurdu her zerremi, kül eyledi sevdanın,
Yine de sitem etmem, feryadı yok bu canın.

[Nakarat]

Güz yeli dokundu yeşil dallara,
Savruldu umutlar garip yollara.
Bakıp da maziye geçen yıllara,
İç çeker garipler, boyun büker.

Kuyular derindir, suları soğuk,

İkimiz de suçlu, ey aşk denilen,
Ne sen günahkârsın, ne ben günahsız.
Kara kışlar gördük, yazı sevilen,
Ayrılık çan çaldı, biter mi sızım.

Kınadı mı dersin gurbet bizi yıllarca
Hasretin omuzlarıma yük ton olunca
Vay be harcadım ömrümü hunharca
Suçlamadım kimseyi günahsa benim

Pınarlarından su içen
Yaralı bir ceylanım
Sonra sen geliyorsun
Dişi aslanlar gibi
Göğsün üstü gül güneş

Kaşı karam gözlerin sinemi yakar
Yaralı ceylan gibi hüzünlü bakar
Dokunsam tenine ateşi elimi akar
Beni yollara vuran yozgat güzeli

Şu köyün ötesinde bir köy daha var
Uzun yaylaları ulu ormanlar sarar
Burada ay kızıl güneş parlak doğar
Sular berrak yosun tutmaz taşları
Yazı başka kışı başka

Gönlümün heybesi, yüküm bir sızı,
Köyceğiz dağında, baharın kızı.
Mor menekşe mahcup, kaya asalet,
Sükûtun mührüyle, çözdük her gizi.

Aştım yükseklerden, düştüm gurbete,
Gönül yaralıdır, sızlar derinden.
Felek boyun eğdirmişken hasrete,
Hiç kimse anlamaz benim halimden.

Arkamdan vurdular kaçıncı darbe,
Gözümü kırpmadan girdim bu harbe.
Sırtımda ceketim yönüm hep garba,
İçimde bir duman tütüp gidiyor.