Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gözlerin bir deniz, bakınca boğulduğum
Sözlerin bir yemin, her gün imkansız
Yolların sonu yok, ben sende yoruldum
Bir adım gelmedin, ben bin kez savruldum.

Ekimde başlamıştı içimde
Sarı yaprakların dökümü
Solmuştu bütün çiçekler
Gökyüzünde bulutlar
Dalgındı toz duman yanlar

İçtiğin aslan sütü diyorlar
Neler çektiğimi bilmiyorlar
Kara mürekkebe batırılmış
Kara günlerin acizliğine

Nasıl anlatsam gelenek göreneğini
Bulunmaz dünyada bir başka örneği
Ölene allahdan rahmet akçakışlanın
Her yıl dernekte düzenlenir,arabaşı

Merkez ankara köy kültürü beyler

Sarp kayalar içinde, mor menekşe uyandı,
Gök çökse de o vakur, her siteme dayandı.
Ne gurbetin sitemi, ne dost vefasızlığı;
Sadece bir*Ya Hu*nun, nefesiyle boyandı.

Göz göze yüz yüze gelmeden
Hayallerle sevdim seni
Konuşmayı bilmezdi lal dilim
Yürekten yüreğine seslendi

Saat gecenin tam ortası
Avutulmamış çocuk gibi
Hıçkıra hıçkıra
Gözlere ağlamayı öğretiyor
Utangaç yüzlü eğik başlı

Başın göğe değer, bulut yastığın,
Asırlık bir sırdır her bir bastığın.
Fırtınayla dolar senin sandığın,
Sırrını vermezsin heybetli dağlar.

Kireç taşından örülmüş, kalelerdir etrafı,
Meltem değil bu esen bak, şövalye rüzgârı.
Asırlık uykusundan, uyanmamış bir kenttir,
Yaralı bir kuş gibi, açıktır kanatları.

Masmavi rüzgarlar esmeli
Taze umutlar üzerine
Gökyüzü gibi derin
Denizler kadar berrak olmalı
Sakin ve sonsuz
Kırmızı renkler esiri olmalı