Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Pencere den ötaçeyi seyir ederdik
Ne kadar tatlıydı sabah uykusu
Her sabah çoban sesiyle uyanırdık
Her evde Üç beş çocuk
Bütün sokaklar çığlık dolardı
Çocukluğumuz duru bir ırmaktı

Bozkırın Edebi Sızısı

Bir kütüphane rafında unutulmuş,
Cildi hafifçe aşınmış o ağırbaşlı kitap gibisin.
Sayfaların arasında kurutulmuş bir karanfil değil de,
Eski bir randevunun telgraf kağıdı saklıdır sende.

Düşünüyorum koymadığım adını
Ne zaman düşsen aklıma
Düş dağlarım da bir yolda
Koşmak ister dizlerim
Kör pınar gibi çekilmeden

Ne sarıkta keramet, ne cüppede hikmet var,
Vicdanı kurumuşun, gönlünde bir gurbet var.
Gülzar’ın gelinliği, kefen oldu erkenden,
Sürmeli’nin ahında, bin yıllık bir hiddet var.

Bana ne bahardan, bana ne yazdan,
Bana ne sensiz doğan aydan ayazdan.
Güneş süzülse de her sabah camdan,
Ruhumun karası dağılmaz sensiz yar.

Bilmem ki oraların dağını ovasını
Gelsem bulurmuyum turna yuvasını
Çam dalı kaya kovuğundan odasını
Sen gittin ben kimseye soramıyorum

Acının öyküsünü yazsam dizelere
Dizeler dile gelse anlatabilir mi
Sökülüp atılmış toprağından
Orak ile çekicin sabrını
Bağrıma örselenen çığlığa inat
Söylenmiş olsada son sözün

Küçük yaşta ayrıldık sıladan
Avuçlayıp içerdik sularını
Derin dereden yeğin özden
Gece mavisi düşlerimiz
Engin bir deniz olurdu
Bir ezgi düşerdi ussumuza

Feryadım yükselir sessiz geceden,
Adını düşürmem dertli heceden.
Kurtar bu canımı artık ecelden,
Kaderin elinde oyuncak oldum.

Yıkıldı duvarlar, altında kaldım,

Dağ taş şehir kasaba
Köy mezra demedim buldum
Geç buldum er kayıpettim
Kopardı yüreğimden kendini