Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Dün gece harlı ateş gibiydin
Sanki kristalleri ermiş
Sol yanın kırgın çiçek
Amansız bir sızıdan
Telleri kopmuş bir sazın

Dalında yasak bir meyve gibisin
Dokunmak isteyip dokunamadığım
Koparmak isteyip koparamadığım
Söylemeye korktuğum sırlarım
Öyle asi öyle masum saklanmış ki

Silindi izlerim kaldığın yoldan,
Geçtiğimiz yollar yabancı bana.
Haber bekleme hiç açılan daldan,
Yaktım anıları bıraktım yana.

Aradım seni her yerde, bulamadım izini,
Tozlu yollara sordum da, vermediler gizini.
Hangi dağın ardına, sakladın gül yüzünü
Yüreğimdeki sızı, dinmek bilmez kurbanım.

Düşünüyorum koymadığım adını
Ne zaman düşsen aklıma
Düş dağlarım da bir yolda
Koşmak ister dizlerim
Kör pınar gibi çekilmeden

Ne sarıkta keramet, ne cüppede hikmet var,
Vicdanı kurumuşun, gönlünde bir gurbet var.
Gülzar’ın gelinliği, kefen oldu erkenden,
Sürmeli’nin ahında, bin yıllık bir hiddet var.

Gözün göze değdiği o ilk lahzada,
Şimşek çaktı da mülk oldu talan.
Sözün hükmü bitti, lâl oldu dilim,
Arşın sızısıdır bağrımda kalan.

Aklın kalesiydi kurduğum düzen,

Bana ne bahardan, bana ne yazdan,
Bana ne sensiz doğan aydan ayazdan.
Güneş süzülse de her sabah camdan,
Ruhumun karası dağılmaz sensiz yar.

Bilmem ki oraların dağını ovasını
Gelsem bulurmuyum turna yuvasını
Çam dalı kaya kovuğundan odasını
Sen gittin ben kimseye soramıyorum

Acının öyküsünü yazsam dizelere
Dizeler dile gelse anlatabilir mi
Sökülüp atılmış toprağından
Orak ile çekicin sabrını
Bağrıma örselenen çığlığa inat
Söylenmiş olsada son sözün