Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Yuvarlakçay’da su coşar taştan,
Sallanır salıncak, geçer her yaştan.
Buz gibi akıntıda hayat canlanır,
İnsan gençleşir, doğar en baştan.

Güneş, battığı o karanlıktan doğacakmış gibi...
Düşün ki; suyu çekilmiş, yoksul ve derin bir kuyuyuz.
Aşksız kaldık, sessiz mezarlıklar gibi;
Öyle bir sağır sükût ki bu,

Acılarına yaslandığım
Beri gel yolcu gardaş
Gel otur şöyle
Sen anlat ben dinleyim
Belliki acılar içimizde

Bir kızı olmalı her atanın
Kendi sesinden önce adını bildiği.
Yorgun bir akşamın tam sonunda,
Yüzündeki çizgileri şefkatle sildiği.

Sevda ne tuaf
Kırıldığım yerde hala seni arıyorum
Bir zamanlar dokunan sözlerin
Şimdi sessizliğin kadar keskim

Akşam kızılın da bir kara sancı
Bütün sokakları sırılsıklam
Ağlıyor akşam akşam sanki
Sevinçli çığlı unuttuğumuz
Şu günlerde darmadağın

Gidiyorsun işte, yollar perişan,
Sustu dillerimiz, teller perişan.
Mevsimler değişti, dallar perişan,
Gülün yaprağına düştü son ayaz.

Sana kızmadım
Çünkü kızmak bile bir bağ ister
Sen çoktan çekip almıştın ellerini
Ben hala tutuyorum sanmıştım
Bir hayalin gölgesi

Çığlık çığlığa duymaz bunları
Hep hatırlarım beyleri ağaları
Büklüm büklüm yayla yolları
Varsa kısmette gelirim bir gün

Göz göze yüz yüze gelmeden
Hayallerle sevdim seni
Konuşmayı bilmezdi lal dilim
Yürekten yüreğine seslendi