Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Unutulmayan vedalar bıraktım
Otobüs pencerelerinde
El salladım
Buseler kondurdum buğulu camlara
Acı tebessümler biriktirerek
Yanaklarımda

Bütün sokakları isgal edilmiş
Yıkık bir kenttir dolaştığım
Sokakları karanlık ve soğuk...
İşgalciler kol gezer
Zavallı kentin zaferi;
Kabullenmektir yenilgiyi

Öyle bir anda sevmiştim ki
Uzun bir yolun sonuydu
Gözlerim kan kirazı
Yüreğim yas dolu
Boynu bükük güller gibi
Yürüdükçe uzar yolun sonu

Yalnızlığın ne demek olduğunu
Bilmek istersen eğer
Gökyüzünde yıldızlara bak
Uzat elini farkında olmadan
Uykusuz kalmayı dene
Benim için bir gece

Çok yakınıma sormuşsun beni
Eski bir tanıdık diye
Çoktan unutmuştum
Hasrete yenik düşen yüreğini

Yumdukça akıtırsa gözlerin

Ne günlerdi o başın yaylaya göçerken
Çökelekle dürüm soğuk suyunu içerken
Kalıçla yolup bazen de tırpanla biçerken
Unutmam yaylam unutmam köy seni

Defter kalem almaya paramız yoktu

Patika yolların dağ yolcusuyum
Hiçbir şey azaltmıyor artık
Yalnızlığımın serin sularını
Uçsuz bucaksız bir uçurumun
Kıyısında üşüyorum
Ey hayat çiçeğim kucakla beni

Kaç kere yazdım
Ben bu romanı
Bütün şiirlerimde
Ayrılık vardı
Hep kendime sakladım
Gözyaşlarımı

Ah sonbahar doyulmaz rengine tadına,
Sarı yaprak dökülür yolun ortasına.
Rüzgâr fısıldar durur geçmişin adına,
Hüzün çöker usulca günün ortasına.

Ağlasam mı gülsem mi bu halime,
Sürünsem mi bilmem, yoksa ölsem mi?
Söz geçmez oldu ki garip dilime,
Şu geçen ömrüme yanıp gülsem mi?