Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Kuğulu Park, Seğmenler yeşil bağıyla,
Gençlik Parkı süslü göl ayağıyla,
Keçiören coşar şelalesiyle,
Ankara'yı seviyorum sevdalı.

Atakule’den ben baktım şehre ben,
Aşağıda Kızılay akıp gidiyor.
Ulus’tan Çankaya’ya uzanan yoldan,
Geceye bir tatlı sızı gidiyor.

Yasak kitap gibi yaşadık
Biz seninle yaz baharı
Sorguya çekilmezdi aşk
İçimde direnen militan

Gönlümün bağından gülü sökerek,
Ruhumu amansız derde dökerek,
Gözümden en son ki nuru çekerek,
Solan gençliğimi aldın da gittin.

Ne bir veda ettin, ne yüzüme baktın,

Pencere den ötaçeyi seyir ederdik
Ne kadar tatlıydı sabah uykusu
Her sabah çoban sesiyle uyanırdık
Her evde Üç beş çocuk
Bütün sokaklar çığlık dolardı
Çocukluğumuz duru bir ırmaktı

Silme şansın yoktur anıda izi,
Kalsa sönmez yürek, tutuşan közü.
Ne rüzgâr dindirir içteki gizi,
Ne de bir teselli unutturur sözü.

Yıllar gelip geçer bir rüzgâr gibi,

Bozkırın Edebi Sızısı

Bir kütüphane rafında unutulmuş,
Cildi hafifçe aşınmış o ağırbaşlı kitap gibisin.
Sayfaların arasında kurutulmuş bir karanfil değil de,
Eski bir randevunun telgraf kağıdı saklıdır sende.

Aşk nedir bilmezdim, sende öğrendim,
Gönülden sevmeyi hiç bilemedim.
Gönül gonca sevdi, güldür diyemedim,
Ateşte yanmayı sende öğrendim.

Gözlerine baktım, dünyam değişti,

Ne Boğaz’ın dalgası, ne Ege’nin rüzgârı,
Dindiremedi bir an içte yanan o harı.
Çekildi ovalara sevdadan kalan zarı,
Sustu bütün şarkılar, aşk Konya’da ölürmüş...

Mevlânâ dergâhında bir ney üfledi hüzün,

Derin bir efkâr var yine gönlümde,
Yanan bu bağrımı söndürenim yok.
Aşka hasret kaldım fani ömrümde,
Bir kadeh aşk şarabı verenim yok.