Aşk Ölmüş Şiiri - Salim Erben

Ne Boğaz’ın dalgası, ne Ege’nin rüzgârı,
Dindiremedi bir an içte yanan o harı.
Çekildi ovalara sevdadan kalan zarı,
Sustu bütün şarkılar, aşk Konya’da ölürmüş...

Mevlânâ dergâhında bir ney üfledi hüzün,
Düzlüğe kavuşunca rengi soldu o yüzün.
Ankara’da başlayan o çetin, uzun güzün
Son durağı burası; aşk Konya’da ölürmüş...

Geniş bozkır üstüne çöktü nihayet gece,
Yıllarca taşınan yük dönüştü bir tek hece.
Ne feryat kaldı dilde ne çözülmez bilmece,
Toprağa sırrın verdi, aşk Konya’da ölürmüş...

Semâzenler döndükçe silindi bak izleri,
Yutup gitti zamanlar o verdiğin sözleri.
Sükûta teslim oldu aşıkların gözleri,
Çilegâhın içinde, aşk Konya’da ölürmüş...

Salim der, yorulan dil daha sitem eylemez,
Kendi içine dönen harı dışa söylemez.
Aynalara küs olan bir daha yâr eylemez,
Bir fatiha okundu, aşk Konya’da ölürmüş...