Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Saatler vuslata düşman, akreple yelkovan cenk eder,
Zaman bir cellat gibi, her saniyede ruhu derbeder.
Avazın yankılanmadıkça boştur takvimde her yaprak,
Suretin bir hayalet sanki, baktığım her yer son durak.

Geldim köyden şehire sürmedim
Hiç bir zaman sefa
Ne kader ne kısmet nede şans
Çektiğim hep cefa hep cefa

Sen istanbul ol mavi yeşil bak
Bütün renkleri kucakla
Soyun ve beni giyin ankaralı
En alıcı öpüşler bırak dudaklarıma
Okyanusu kıskandıralım boğazda

1. Kıta
Bizim yöre dumanlı, hem ormanlık,
Yaylaya çıkınca biter pişmanlık.
Buz gibi suyundan içer uyanık,
Gönül huzur bulur, her yan aydınlık.

Atmaca düşleri kuruyorum yeniden
Bütün dereler buz suları suskun
Yürüyorum yol boyu çakallar uykuda
Tarihi bir köprüden geçiyorum
Belli ki altında çok sular akmış
Yorgun düşmüş korkuluk taşları

Ay ışığı serin sulara inerken
Bir çift kahve rengi göz
Okyanus gibi derin
Göğüs kafesine sığmayan bir yürek
Serilirken ayaklarına şafak sökerdi

Toprağına tutunduğum ağaç misali
Ay hilal gün dağ başına doğar
Cehennem kızılı
Yüreğimizde derin yaralar var
Çeyrek dürüm paylaştığımız günler

Dolambaçlı yokuşlu
Gün yüzünü açarken
Suç unsuru bir öpüş
Mor sümbül dudakda
Çağlayan coşan gülüş

Koca ömür tükendi kaldı umutlar
Çakal çogalmış kocayınca kutlar
Dolanır başında alacalı bulutlar
Nerede ağaları nerede beylerin

Yüzüm bir sarı gül yaprağı
Ömrüm yük kendime
Yorgun yolcu gibiyim
Geçmişte kalan bir düş
Baş altımda