Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Damgasını vurmuş kara kış
Taşları buz toprağı donuk
Son cemrede düşmüş yere
Ağustos gibi Öbek öbek
Parlement mavisi sevdam

Tozlu yollarında koştum yoruldum,
Gurbetin elinde, darda duruldum.
Toprağın kokusuna, candan vuruldum;
Gönlümün sarayı, canım yatanım.

Arabaşı buğusu, tüter burnumda,

Kör olsun bu gözüm,görmez olaydım,
Gönlümü yoluna sermez olaydım.
Bu zalim sevdaya ermez olaydım,
Yaktın ciğerimi, kül ettin beni.

Çarptın kalbin duvalarına
Ses telleri koptu
Düştüğüm acıların sıcak içinde
Göz yaşlarım dondu
Yorgun gözlerin son durağını da
Görüp sevmiştim seni

Yalancı bir baharmış
Gençlik denilen şey
Şimdi
Kuru ağaç gövdesi gibi
İçi boş toprağa çakılı

Sevda ağlarmış ayrı düşünce
Gece karanlık şafak sökünce
Kirpiği yağmur olub dökünce
Mendile akan yaşlar gibisin

Bozkırlarda büyüttük biz bu yüreği
Bir avuç toprak misali sularında
Dilime doladığım ilk mısra gibi
Hangi türküye tutunsam yarım kaldı

Akşama doğruydu vakit
Toplayıp düşlerimi
Vurdu yamaçlara ar beni
Aşk sadece bana özgüydü
Ne dağ dedim nede taş

Durgundur suyu sakin akar
Kızlar kayası saya bakar
Hasret özlem içimi yakar
Şimdi sılaya gitme zamanı

Görmezler duymazlar neden halimi
Dağ başında tüten duman gibiyim
Yakar için için ataşı lal olan dilimi
Her gün zil zurna sarhoş gibiyim