Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sol yanımda yaralı kartal
Sağ yanımda pusulu sevda
Köşe başlarında bekleyen
Bir çift göz tek yürek

Dumanı tüterken közde demliğin,
Suskunluk en güzel dili bilgeliğin.
Çamların altında bitmez şenliğin,
Dere fısıldıyor, dağ dinliyordur.

Sıcak bir çay gibi özlediğim
İçimi ısıtan deli kısrak
Son öpüşün düşünce aklıma
Başlıyor bir sancı
Yeni gün uyanmadan
Vuruyor sol yanıma

Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen; sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızma olur,

Bu şehir yorulur, çöker her gece,
Sokak lambaları dökülür kaldırımlara.
Rüzgar fısıldar eski bir yası,
Gölgeler sığınır karanlığın koynuna.

Yalan dünya dönse bile boşuna,
Gider mi bu halim feleğin hoşuna?
Dertler biner oldu dertler başına,
Közlendi bağrımda bir kara sevda.

Gönlümün bağında güller kurudu,

Bu şehirde yaşanmaz
Yosma kobra gibi
Sevdası da belası da
Bir kıvılcım yeter
Tutuşup yanmak için aşka

Ey dinmeyen acıların ana yurdu ankara
Bozkırların bitmez tükenmez çilesi
Bu akşam yemin ettim gözlerime
Gelmek için söz verdim dizlerime
Bütün duvarlarını afişle donatıp

Sürmeli’nin yanık sesi derinden,
Oynatır insanı sanki yerinden.
Bir vefa fışkırır her bir yerinden,
Bozok Yaylası’nın sönmez narıdır,
Yozgat, yiğitlerin harman yeridir.

Tanrı bağışladı derken vurmuş tokatını
Ayrılığın yanıbaşına çöküp kalmışım
Ver yansın edip gelmişine geçmişine
Bir kaç kadeh atıp soramadım