Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

O bir çocuktu
Kendini tanıdığında
Bir yürek yükü rüzgardı
Estiği zaman
Estiği zaman doruklar da

Çocukça düşler kurardım
Topraktı havaydı suydu aradığım o
Özgürlüğe özgürce koşan çocuktu
Gülüşü dağ yeli yaprak dökümü
Doruklar çırılçıplak gazel şimdi
Artık harmanlanmıyor harman yerin de

Bir hiç uğruna bak tükendi sevdalar,
Ne bir söz söyledik, ne de bir gerek.
Mevsimler değişti, soldu baharlar,
Yolunu kaybetti garip bu yürek.

Sen sağanakların baharı
Sevdim seni ölesiye
Sardım damarımda ki kana
Bir kere
Nakışladım adını aklıma

Yağmur ile toprak olamadık
Rüzgar nereye biz oraya
Savrulduk yorulduk yordu
Bizi bu ayrılık
Çılgın tay gibi aşk

Yozgat beyi çapnoğlu zamanı
Gelmiş geçmiş en büyük hoca
Bilge adam efendi ağa
Eskimeyen dostluklar
Ölmüş bir gözün çukurunda
Bin yıl hatırı sayılırdı

Bizim yaylaların dumanı kalkmaz,
Yaza ermeyince suları akmaz.
Gurbete gidenler dönüp de bakmaz,
Bozok’un yelleri estikçe böyle.

Biz ikimiz aynı günde doğmuşuz
Damarda kan tende can gibi
Çığlık çığlığa bir bebek
Ama aynı yıl değil cano

Gök gürler gibi gelsen
Çöl bağrım yeşillenir
Yakar alevin sol yanımı
Bağ bozumu gözlerimden
Havalanır göçmen kuşlar

Kapkara bir kış çöktü toprağın sinesine,
Kilitler vurulmuştu halkın hür sesine.
Herkes "bitti" derken bu şanlı çınar için,