Bir kıyı daha var içimizde,
adı konmamış haritalarda sessizce durur.
Yürekte, gün batımı renginde bir yarımadada gökyüzünü giyer gündüzleri,
Ay dudaklarına konar geceleri.
Sözler uzar,
rüzgar susar.
Sen gidince
şarkılar da kapımdan ayrıldı.
Kahkahalar toparlanıyor,
mutluluk yolun yarıladı
Bir annenin peşi sıra yürüyen çocuklar gibi
Denize giden tüm yollarda
suyun izi var.
O su —
yakar, yıkar
ama eksilerek akar.
Şiir de adam edemedi seni.
Uğruna mundar ettiğim dizeler affetsin beni.
Mavisinden arandı deniz.
Efkârlı bir dağ dili kızgındı
adımlamadığın patikalarına.
Aydınlığını arayan günler
bakındı yollarına.
Dönüşünü bekledi
Çaldın gülüşlerimi,
kapıda gitmek için uzaklaşmanı bekliyor sevincim.
Ellerinden,
gözlerinden,
duruşundan biriktirdiğim mutluluklarımı alıp gittin.
Beni mest eden şarkıydı
Kimse seni,
senin gibi sevmez.
Kimse acımaz sana.
Bir köpek gibi
kendi yaralarını yalayıp
Varlığın,
yıkıp yıkan sellerin tortusundan alarak düşlerimi,
bir baharı emziren sesine taşıdı ağlayan çağlayanlarda.
Ardında ne bir iz kaldı,
ne geceden sabaha sarkan bir sima




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!