Burası renkli düşler ormanı değil,
İçine düştüğüm kara ormandı belki de,
Burda sadece Yılanlar yok...Hortlaklar,Vampirler, Rahipler de var..
Her bir canlıyı,değiştirdi bu orman..
Öyle ya..
Burda herkes üzerinde farklı bir günahı taşır,
Çiğ düşmüş dudaklarına , hiç bahar gelmemiş ellerine... üşümüşüm...
Kurduğum farklı hayal-i suretlerde seni arıyorum ve de düşlerde,
Bilmiyorsun ama ben! kimsenin olmadığı bir gezegende yaşıyorum ...
Hiç aklımdan çıkmıyor o son gülüşün,
Hangi nisan yağmuru değmiş saçlarına ,
Bu sözler kimin , yalnızlığıma armağan ediyorum..
Mesele , bırakman yada gitmen değildi sen olayı yanlış anladın galiba...
Ben.. boşluğuna alışamadım ... Artık sol tarfımı yokladığımda orda yoksun.. olmayacaksın ...
Alışırım zannettim epey bir zorlayacak sanırım ..
Neden kuruntular zihnimi sarıyor?
Sembolik bir mühür değildin kağıtlara basılan,
Kalbinin kelamı kahretti kişiyi,
Kesayet kurşunladı kafesinde,
Kindardın kelimelerin küfürdü,
kendini, kişilerde keşfetmek kutsaldı
Kamelyalarım kan kızılı,
Biz çoktan 8 milyarı aştık değil mi? Sessizliği, onurlu olmaya bağlayan bir zihniyetin oyunu bu... belkide ... Ne kadar sessizsen o kadar onurlusun susabildiğin kadar var olacaksın ve buna var olmak denilirse ..
Zarları hileli ve atıldığında sonuçlar belirlenmişse.
Bizler hangi sonucun doğruluğuna inanacağız ki? bilmekle , bir olmadığı bilinmişse...
Kurduğun tüm ahlak yasaları ve örf adet delinmişse...
Bizi doğruya götüren tüm kayıklar ve gemiler yakılmışsa yada köprüler yıkılmışsa...
İşte o zaman vay halimize ...
Düşüncelerime göre şekillenen cennet misin?
cehennem mi?
Heybemde olan günahım mısın? Sevabım mı?
Sol tarafımda olan sızı mısın? Mutluluk mu?
Sen nesin? Rüzgar mı? Yoksa bulut mu?
Stokta olmayan kasımpatı gibisin , elbette bunun ardından bir nesnellik yok. Nadirliği temsil etmekte bu ifade. kabul etmeliyim ki sana kibir bile yakışıyor. Bizim gibi sıradan insanların , ancak bakmaktan bile çekindiği ve ulaşılamaz gördüğü bir noktadasın.. insan kendi zihniyle çatışır mı? Çok güzel fakat bi o kadar yalnız görünüyorsun...
Yorgun organlarım düşünmekten, mümkün olsaydı şayet yedek parça bulmak isterdim yorgunluklarını almak için... şair derdi ya" bu şehir gibi , sende beni çok fazla yanlış anlıyorsun"
Midasın ellerine sahip değilsin..
Artık dokundukların altına dönüşmüyor,
Değdiğin yerdeki , canlılık son buluyor,
Karanlıkta yürüyen, o yolcu sen misin?
Kalbin tutuklu bu diyarda,
Yine gemilerin misafir olcak mı limanlarıma?
Martılara simit veririz belkide beraber...
Zamanın hızlı geçişinden dert yanarken ben,
Sen ... Bana anda kalmayı öğretirdin kim bilir...
Mavimsi suya bakarken ben , sen bana en büyük aldanıştan bahsedersin...
Esasında suyun gri olduğunu söylersin kim bilir,
Çözemedim kimyanı,
Ruhumu dönüştür simyan ile...
Eksikliklerimi bulup tart, mizan ile..
Hayallerimdeki umuda bir suikast eyle..
Gölgelerde beklersin ilk fırsatı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!