Hüzün ve mutluluk bir yerde,
Düşmeden anlaşılmazdı,o derde,
Kulpu kırık bir fincanla, kederde,
Anlattıklarımız,bu kaosta ne kadar ederde?
Siyah ve beyazla bezenmiş bir hayat,
Belli.. artık yetmiyor forza'm sana yeniliyorum,
Düşüncelerim.. deniz dalgaları ve nemden dolayı korozyona uğramış,
Her fikrimde biraz daha derine , her adımda kayboluyorum zihninin derinliklerinde...
Buraya nerden vardım? En son yaşam denilen uçurumdan atlamıştım...
Kokina çiçeği gibi toprak kokarken sen ,
Ben , yağan yağmurlardan kaçıyorum...
Bu kentin insanları sağır,dilsiz ve kör,
Bir ölüler şehrinde yaşıyorum.
Bir sürü insan lakin hiç ses yok,
Burası canlıların içinde bulunduğu bir nekropolis,
Hayatı değersiz görülen ve hayatına değer veren insanların beraber yaşadığı bir metropolis.
31 martta misafir olduğum Konstantinopolis.
Şey diyorum...
Henüz kaybolmamışken, bu düşler ülkesinde buluşsak mı?
Biliyorsun işte arada çok uzak mesafeler var ve ancak rüyada görüşebiliyoruz...
Seni her gördüğümde zihnimin katmanları çöküyor kimliğimi ve kim olduğumu kaybediyorum...
Zaman hep farklı akıyor durduramıyorum...
Silikleşiyor gerçekliğin duvarı,
Sonbahardayız kalbini yakan külleri dağıtmaz mı? Bu rüzgar...
Biliyorum acıdan kaçmak büyütmüyor içimdeki çocuğu,
Yaşamak hangi devirde kolay oldu ki, kan kaybından gözleri kapanan ötzi'yi hatırlarım...
Hangi avcı yaralamıştı seni, tereddüt etmediler mi?
Bir duygusal açlıkla mı kıydılar sana... yoksa kirli oyunların bir kurbanı mı oldun sende?
Ruhumdaki ağırlık bedenime sirayet ediyordu,
Bazısı kör ,bazıları bu gerçeği görüyordu,
Hayat , zaman denilen hükümdarla bitiyordu,
Şimdi değildi ama o yaşamaktan bıkıyordu.
Ruhun , üzerimde karanlık bir tesir,
Titriyor.. lambadan gelen ışıkla gölgem,
İşgal altında ruhum kalmadı hiç güvenli bölgem..
İnsan çıkar karşısında ne kadarda bükülgen,
Zalimsin... zebansın.. sanma kendini ülgen..
Unutuyorum baş harfinle başlayan kelimeleri,
Senki geceme "kutup gündüzüydün",
Karanlığı.. karamsarlığı yakardı gülüşün..
Dokunduğun herşeyi iyileştiren ellerin,
Bir kara delik timsali olan göz bebeklerin...
Binlerce şair andı.. değer verdiğini,
Her bitti dediğinde ..Lazarustan çıkmışçasına hucum ediyor dertler,
Günahının.. kaçıncı kefareti bu ödediğin.. her düşündüğünde ruhun dayanmaz terler.
Islanıyor ruhun ve artık beyaz değil ne bilsin ki eller.
Gecede saklıdır.. o zaman ortaya çıkar kederler..
Zaman bize olabilecek en büyük hayinliği yaptı,
Kederlenmiştin gökyüzüne baktığında, o zamandı belkide ilk umutsuzluğa kapılışım...
Kalbi kırık artık meleğinin,
Ölmekte olan bir yıldızda onunla beraber yıkılmışım...
Lekelenmiş beyaz görünen kanatların,
Hep sessiz değildi vedaların , bazen kulakları sağır eden bir çığlıktı haykırışın...
Ruha batan hayal kırıklıkların,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!