Gerçek ve hayal çizgisinin belirsizleştiği bir noktada buluşacağız seninle,
Sen hep bahsettiğin denizi gösterecektin bana, boğmayan ..yüzmeyi bilmeyen insanların bile korkusuzca yüzdüğü.. bütün canlıların renkli olduğu bir deniz..
Bense cebimde kalan hasar görmüş ,bir ayağı kırık çocukluğumu gösterecektim sana,
Hayal dünyanda iyileşir miydi çocukluğum?
Biliyorum güleceksin ama yinede söyliyeceğim.
Acınısını nerde taşıyacağını bilemedi insan hiçbir zaman ,
Atsan atılmaz... Satsan satılmaz ve rengi nedir hiç bilinmez,
Önce tende taşımaya karar verdi.
Ne etler dayandı buna nede güçlü kemikler hepsi sırayla eridi,
Beyin zar zor kendine yetebilirken... Kalpte taşımayı denedi insan..
Düşünemiyor diye yapılmamalıydı ona bu haksızlık.
Hani insan kendine yetebiliyordu? Kendisini, kurtaracakti yine kendisi. Varolşsal sancılardı ya hani hayat. Neden bu iç çekiş? , neden bu karanlık? , neden bu hiçlik ortasındaki yalnızlık?
Bir adım daha , yaşam denilen köprüden atlayacak sanki ruhum...
Bütün iyi anılarım gibi , biraz da senin gibi , beni terk etti huzurum...
Hangi birini söyleyeyim? söylemekle bulunur mu ki umudum...
Bana biraz tılsımından gerek belki yaşama sevinci'ni bulurum...
Sonbaharda duymuştum düşen yapraklarda sesini ,
Bu yalnızlığın ortasında belli etmesen de kimsesizliğini ,
Belkide zamana yenildik...
Farzetki hiç hayal kurmadık dolunay gecelerinde,
Romandaki gibi mutlu sonla bitmedi hikayemiz,
Farklı dünyalarda yaşadık yalnızlığı, kimsesizliği...
Elma kabuklarını toplayıp istediğimiz rüyayı görmek için dilek dilemedik umutsuz gecelerde...
Hayal kırıklıklarıyla uyanmadık farzet!
Gidiyorum.. arkamda sarı-turunç çiçekler bırakarak,
Hoşçakal..salıncağım ... Rengarenk taşlarım.. günebakan evim,
Bu gün ... bavuluma sığacak kadar umut aldım yanıma,
Döndüğümde yine beraber oynarız gîrnos dut ağacının altında...
Biliyor musun?
İblisin, o hoş ve güzel sesine kandılar,
Kar beyaza mürekkep dökülmez sandılar,
Ateş artığı değildi kalp,bir kömür aradılar,
Ellerinde fener bir ömür" anlaşılmayı" andılar.
Gördünüz mü günahımın rengi kırmızı,
Riskti seninle denk düşmek,
Görenler mantığından bir parça bırakıyordu..
Viski eşliğinde hatırlanmayacak kadar değerliydi anıların,
Tören düzenleniyor içimdeki senlere...
Krizdi bu... biliyorum ruhumun ,beynime çektirdiği..
Ördüğüm duvarlarımda...aşk artık bir kördüğüm..
Yaşamın altında ölüm var ...
Tıpkı bir madalyonun iki yüzü gibi . Yaşıyoruz amma kimsenin görmediği ,duymadığı yerlerde ölüyoruz.
Kuruyor ellerimdeki çiçekler,
Yaşamdan uzaklaştıkça silikleşiyor renkleri...
Bulutlu bir akşamda ,duruyor kalp ay'ı görmediği için ,
Hayallerinde kimin izi var?
Kaçıncı ruh bu... düşüncende carmıha gerilen..
Ki yaşamak! bir urgan gibi boynumda iken
ilmek ilmek,
Seninle alakalı dizeleri yazarken bir kaç saniyelik duraksamaya giriyor bilincim,
Kağıtta var olan mürekkep lekeleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!