Ahın sardı dünyayı çocuk!
Gelmeyen kıyamet ...gelmeliydi,
Ne yağmur..Ne kar.. hiçbir şey yağmamalıydı,
Demir bırakmalıydı hatrına dönen dünya...
Parça parca karanlık binlerce gece,
Geceyi bölen yangınlarda seslerin ..
Burası bedenini bıraktığın yer , bir geçiş kapısıydı belkide senin için...
Çini'leri çok severdin civit mavisinide ve maviyle alakalı her şeyi..
"Bir keresinde firavunun mavisinden" bahsetmiştin bana... cok saçma gelmişti biliyor musun?
Yorgundun... mental olarak , iyice sessizleşmiştin... İnsanların seni anlayamamasına bile üzülemiyordun artık...
Sırrımdın...
orada duran fakat görünmeyen,
Birbirimiz için mi yaratılmıştık? Belkide...
Hep bi olasılıktı yaşamak ,
Sana denk gelememenin hüznünü yaşıyorum..
Şey diyorum... Bir kış sabahı çıkıp gelsen,
Yanımdaydın ama ruhen değildin,
Bana değil, gidip bir zalime eğildin,
Yaşamak tükenmekti bir bilemedin,
Bu şehri boğan yağmuru izlemedin.
Ruhumdaki kaosun sebebi sende,
Çok hızlı koştuk öyle ki eve girerken ayakkabılarımızın teki bir yere öteki başka bir yere düşmüştü...
Neyden kaçıyorduk söyle bizi kovalayan neydi? bilmiyordun , bilmiyordum , bilmiyorduk...
Tahta bir tabure de soluklanırken sen , zemherinin vurduğu bir leylakla göz göze geliyordun ...
Bu kalp donduran soğuk onada iyi gelmiyordu ...
Ve sen kahveni içerken bunları düşünüyordun ...
Acaba sen , beni nasıl görüyordun?
Diyordun ya Azizem...
Sevgi küçüktür.. büyütmeyi bilmek lazım,
Zamanda kaybolduğumda beni bulman lazım,
Kimse anlamadığında beni anlaman, kimse görmediğinde ise... beni görmen lazım...
Belli... çok uzun sürecek seni bulmam,
Bu şehrin sokaklarında sen yoksun,
Her zaman gittiğimiz"eminönündeki"balıkçı seni sordu dün... Biliyor musun?
Nasıl anlatılabilir ki yokluğun, kelimeler yeterli gelir miydi? Ya cümleler... kaç cümle ile anlatabilirdiki sensizlik, hissizlik..
Ortasında kaldım yalnızlığının..
Nereye gitsem, nereye varsam sen..
Bu gün hatırladım saçlarının rengini,
Hep aradın ama bulamamıştın ya.. dengini,
Nasıl bir kriterin vardı? aradığın gönül zengini.
Çok severdin balzamin kokan bahçeleri..
Sen ki... düşlerindeki şehirde kayboldun,
Artık daha derin yaralarım,
Nefes yavaşlamakta ve karışmakta anılarım,
Geride bırakılan hayallerdi ve umutlarım,
Bır ışık ... Bir ses.... Donmuş bir ceset .
Zaman bize yetmiyor üstadım,
Aydınlıkta ,karanlıkta beraber yaratılmıştı,
Biri eksik olunca öbürünün kıymeti yoktu,
Peki insan neden? Ufak bir söze takılı kalır yıllarca.
Kim almıştı sendeki umutları,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!