Aynalar Şiiri - Psigareşh Wolfruso

Çok hızlı koştuk öyle ki eve girerken ayakkabılarımızın teki bir yere öteki başka bir yere düşmüştü...
Neyden kaçıyorduk söyle bizi kovalayan neydi? bilmiyordun , bilmiyordum , bilmiyorduk...
Tahta bir tabure de soluklanırken sen , zemherinin vurduğu bir leylakla göz göze geliyordun ...
Bu kalp donduran soğuk onada iyi gelmiyordu ...
Ve sen kahveni içerken bunları düşünüyordun ...
Acaba sen , beni nasıl görüyordun?
Düşüncelerin içinde bulunmak ve orda bir yer edinmenin önemini biliyor muydun?
Bilmiyordun , bilmiyordum , bilmiyorduk...
Günler geçerken dip dibe olmanın verdiği yabancılaşma hissiyatını , yaşamamak için elinden geleni yapıyordun...
Sonra aynalaşmalar başladı , her kelimeni ve her cümlenin acısını çıkarmak istercesine yaşıyordun/yaşıyordum hayatı ...
Lüzumsuz bir savaştı aslında bir noktada geri dönülebilir noktalarıda kaybettik biliyor musun?
Bilmiyordun , bilmiyordum ...