Ellerimi uzatsam sana doğru, ellerimde kelepçeler...
Sana gelsem diyorum bir pazar sabahı, ayağımda prangalar...
Seni düşünmek suç, sana gelmek kadar..
Düşlemekle yetiniyorum bu hayatı kıymetlim..
Hayal ve gerçeğin silikleştiği bir diyarda yaşıyorum...
Burada, yaşamla düş arasında sıkışan kişiler var...
Nereye gitmesem bilemedim,
Acıyla gecen bir ömür dilemedim,
Olduğum yerde rahat değildim bunu istemedim,
Yaşamak bir zincirdi ve ben zincirlendim .
Solmuşların en masumuydun hani,
Tozlu raflardaki anılarıma dokundun,
Elindeki kaçıncı kitap bu,durmadan okudun.
Sesin ... Gerçekliği delen en tehlikeli okun'du
Neyi arıyordun bu unutulmuş mekanda,
Zamanın işlemediği o alanda.
Üstüne sinen toza aldırmaz mısın sen?
Seninle... bohem tarzı bir evde yaşayabilirdik,
Burası hiçbir şeye benzemeyen odamız,
Yirmi beş metrekare,
İçinde bir masa ve sandalye bir şeye benzemeyen,
Pencere kenarlarında birkaç lale olabilirdi,
Eskiciden aldığımız bir kanepe o da bohem tarzı,
Kaybettik ....
Yıkıldı babil , harab oldu asma bahçelerin bir ben kaldım viran olmuş sırça köşkünde .... Ellerinde saklıydı umut ama kayboluyordu üşüdüğünde ... Her eylül zamanı geldiğinde ve zemheri düştüğünde , bana seni hatırlatır sararmış ağacımdan düşen yapraklar ... Öyleki her bir yaprak bir günü temsil ediyordu , kalan ömrüm gibi onlarda bitiyordu...
Çöpe atmaya niyetlendiğin , bütün mektupları bana geri gönder olur mu?
Yok mudur sende,bir kağıdın...mürekkebin...kahve lekesinin değeri,
Ya evin ? Ne zaman bu kadar sessizleşti,
Ahh... sevgisizlik miydi kalbindeki bu zemheri,
Bir çocukluk hatırası gibi yakar mı yürekleri,
Kurudu mu vazodaki çiçeklerin? Hangi turna almıştı hayallerini,
Bağımlılıktın 25 yıllık bir türlü kurtulamadım ,
En mutlu ve en hüzünlü anlara eşlik ettin,
Çoğu zaman insanların toplanma sebebiydin.
Bardaklara dolarken kanı anımsatıyordu şeklin.
Uyuşturucu gibiydin ...
Kuşlar bile sessizliği öğrenmişti misafir olduğum o şehirde ,
Denizi kirlenmiş.. balıkları ölmüş ve kurumuş nehirde...
İnsanların temel sorunu neydi bilinmezdi derinde..
Artık insanlar değil onları saran duvarlar konuşuyordu...
Tek ben değil cümle alem görüyordu ,biliyordu..
Doğurmak suçta ,öldürülmek suc değil midir?
Artık büyüyemeyeceksin çocuk bu diyarlar mermili...
Oyun oynayamayacaksın,gülemeyeceksin yada ağlayamayacaksın ...sınıfta kalmış insanlık kederli.
Hani büyümek istiyordun tez zamanda haksızlığa,zulme karşı çıkmak için,
Büyüyemeyeceksin çocuk ,bir kaç güzel gün göremeyeceksin ...
Artık.. kurşunların düştüğü yerle, aynı yerdesin,
Çocukluğum... sabun köpüğü gibi bazen gözlerimi yakar bazende açık olan yaralarımı,
İnsan neden ilk acılarını hatırlar biliyor musun?
Mutludur çünki mutsuzluğu tatmamıştır,
Bu andan sonra yaşayacağı bütün duyguları karşılaştırarak öğrenir insan...
Her yüksek doz acı bir önceki anının yerini alcak..
Kafamda seni nereye koymam lazım ki orada kalacaksın...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!