Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

öyle bir yer ki;
bir köprü korkuluğuna yaslanmış
akan suyu izlerken,
atlamakla durmak arası...

öyle dalıp gidiyorsun
öylece kalıyor bakışların
deniz kadar engin
gök kadar dingin.
kıyısız bi akşam çöküyor
insandan insana örüllüyor mesafe

ne hiçliği diyorum,
boşversene!
oluk oluk akıtmış hakikat bilmecesi
ama sus payına kanıp
yine yutmuş sessizliği sokak.
usulsüz gözaltı sebebi şu aydınlık

~~
soluk sarı fotoğraflara
uzun uzun dalışların belleğimde;
--bu aklıma bir tufan sığacağını, hatırlamayı istemediğim anlardan ,
inkarın göğsümü ferahlatacağını zannettiğim çağlardan ,
ve alazın kor olabileceğine,

...
pencereden çekilirken hayali gün
devrilen cümleler yakalıyor ellerim,
babamı tuttuğum gibi
sendelediği yer de,
az önce..

bambaşka bir ritimle akıyoruz
evet evet,
kimse türkü de söylemiyor bu ara
vıcık gıcık yap/ay,
-ay'ı burada muaf tutuyorum-
içerideki gürültü anksiyete krizi

...
eksilen sandalyelerin
ruhları cebimde,
koridorlar balkonlara çıkmıyor artık.
usum hayli mahir,
güneşi aya kurban etmekte

tin'i çıkmaz bir dehliz,
ruhunda bitmek bilmeyen
üstüste istifli derin bir kazı..
ince kıyım
yorgun kelamların boşluğundan,

bir an satırlarıma yaslanıyor
ruh hasarları,
merhem olacakken kayıplara
cerahat sızıyor baharlara...
yoktu zaman,
ne benliğim için yavaş akan saatler

sonra bir an duruyor
yürüyen ruhum,
bir an
bir an'da.
durup,donuyor,sona kalıyor,
sonsuzluk gibi.